نقش خودکارآمدی ، حساسیت بین فردی و نشخوار ذهنی در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی

این پژوهش با هدف بررسی نقش سه متغیر روان شناختی خودکارآمدی، حساسیت بین فردی و نشخوار ذهنی در پیش بینی و کنترل اختلال اضطراب اجتماعی انجام شد. اضطراب اجتماعی یکی از شایع ترین اختلالات اضطرابی است که با ترس شدید از ارزیابی منفی دیگران، اجتناب اجتماعی و افت عملکرد همراه است. شناسایی عوامل شناختی و هیجانی موثر بر این اختلال می تواند به بهبود مداخلات درمانی و برنامه های پیشگیرانه کمک کند. جامعه آماری شامل ۱۰۰ نفر از کاربران فضای مجازی بود که به صورت در دسترس و از طریق شبکه های اجتماعی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب اجتماعی، مقیاس خودکارآمدی عمومی، پرسشنامه حساسیت بین فردی و مقیاس نشخوار ذهنی بود. داده ها با روش های آماری همبستگی و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند.نتایج نشان داد خودکارآمدی پایین به طور معناداری با افزایش اضطراب اجتماعی همراه است و می تواند یکی از مهم ترین پیش بین های این اختلال باشد. همچنین حساسیت بین فردی بالا، که شامل نگرانی افراطی درباره قضاوت دیگران است، سهم قابل توجهی در تشدید علائم اضطراب اجتماعی داشت. یافته ها نشان داد نشخوار ذهنی نیز با افزایش افکار منفی و تمرکز مداوم بر تهدیدهای اجتماعی، نقش مهمی در تداوم اضطراب اجتماعی ایفا می کند. مدل رگرسیونی نشان داد این سه متغیر در کنار هم توان پیش بینی بالایی برای اضطراب اجتماعی دارند. به طور کلی، نتایج پژوهش اهمیت توجه به عوامل شناختی–هیجانی را در فهم و کنترل اضطراب اجتماعی برجسته می کند و می تواند در طراحی مداخلات مبتنی بر افزایش خودکارآمدی، کاهش حساسیت بین فردی و مدیریت نشخوار ذهنی مورد استفاده قرار گیرد.