تحول الگوهای خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی در محیط های آموزشی ترکیبی (یادگیری حضوری و دیجیتال)

خودتنظیمی یادگیری یکی از سازه های بنیادین در روان شناسی تربیتی است که نقش تعیین کننده ای در پیشرفت تحصیلی و پایداری یادگیری دانش آموزان، به ویژه در دوره ابتدایی، ایفا می کند. هم زمان با گسترش محیط های آموزشی ترکیبی که تلفیقی از آموزش حضوری و دیجیتال هستند، الگوهای سنتی یادگیری دستخوش تحول شده و نیاز به بازاندیشی در فرایندهای خودتنظیمی یادگیری بیش از پیش احساس می شود. هدف از این مقاله، مرور نظام مند پژوهش های انجام شده در سال های اخیر درباره تحول الگوهای خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان دوره ابتدایی در محیط های آموزشی ترکیبی و تحلیل روندها، فرصت ها و چالش های این تحول است. بدین منظور، مقالات منتشرشده در بازه زمانی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴ در پایگاه های معتبر علمی فارسی و انگلیسی جست وجو و بر اساس معیارهای ورود و خروج از پیش تعیین شده غربال شدند. یافته های مرور نشان داد که محیط های آموزشی ترکیبی، در صورت طراحی آموزشی مناسب و پشتیبانی معلم محور، می توانند به تقویت مولفه های شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری خودتنظیمی در دانش آموزان ابتدایی منجر شوند. با این حال، عواملی مانند محدودیت های رشدی کودکان، شکاف دیجیتال، افزایش بار شناختی و ضعف مهارت های خودتنظیمی اولیه، چالش های مهمی در این مسیر به شمار می آیند. نتایج این مقاله می تواند راهنمایی علمی برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و پژوهشگران در جهت بهبود کیفیت یادگیری ترکیبی و ارتقای خودتنظیمی یادگیری در دوره ابتدایی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، یادگیری ترکیبی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری دیجیتال ، روان شناسی تربیتی