تحلیل اثر هم پیوندی اتحادهای استراتژیک و نتایج آزمایش رابرت کیو بر مزیت رقابتی سازمان ها

این پژوهش به بررسی اثر هم افزای اتحادهای استراتژیک بر مزیت رقابتی سازمان ها می پردازد و که در زمینه – چارچوب نظری آن را با نتایج حاصل از آزمایش های رابرت کیو(Q-Experiment) تلفیق می کند. در حالی که –سیستم های انطباقی پیچیده و کنش هماهنگ مطرح می شوند، اتحادهای استراتژیک به عنوان محرک های شناخته شده ای برای تجمیع منابع و دسترسی به بازار مشابه– مطرح هستند، سازوکار دقیق این که چگونه رفتارهای بسیار هماهنگ و تقریبا نوظهور به مزیت رقابتی(آنچه در آزمایش کیو تحت شرایط خاصی از دینامیک گروهی مشاهده می شود) پایدار ترجمه می شود، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله یک مدل جدید ارائه می دهد که در آن ضریب انسجام حاصل از ساختار اتحاد(مشابه پاسخ همزمان در آزمایش کیو) رابطه بین تعهد اتحاد و سودآوری بلندمدت را به طور معناداری تعدیل می نماید. در این پژوهش سعی بر آن است تا با استفاده از رویکرد روش شناسی ترکیبی مبتنی بر دیدگاه مبتنی بر منبع(RBV) و دیدگاه رابطه ای(RV)، و با استناد به داده های تجربی شرکت های چندملیتی(MNCs) در بخش های فناوری پیشرفته، نشان دهیم که اتحادهایی با درجات بالای هماهنگی ضمنی(انسجام "کیو" بالا) عملکرد برتری نسبت به آن هایی دارند که صرفا بر توافقات قراردادی صریح مبتنی هستند. نتایج حاصله حاکی از آن است که؛ مزیت رقابتی پایدار در اتحادهای استراتژیک، نه تنها به میزان منابع مشترک و تعهدات قراردادی، بلکه به طور حیاتی به سطح انسجام کیو(Q-Coherence)، یعنی کیفیت هماهنگی ضمنی و همزمانی رفتاری شرکا، وابسته است.

کلیدواژه ها:

اتحادهای استراتژیک ، هم پیوندی ، انسجام کیو ، مزیت رقابتی ، دیدگاه رابطه ای.