نقش معلم در پرورش مهارت های خودتنظیمی و مدیریت زمان در دانش آموزان

در نظام های آموزشی نوین، توسعه ی مهارت های فراشناختی و خودتنظیمی به عنوان یکی از مهم ترین اهداف تربیتی شناخته می شود. معلم، به عنوان عنصر محوری فرایند یاددهی–یادگیری، نقشی تعیین کننده در شکل دهی و تقویت این مهارت ها در دانش آموزان دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معلم در پرورش مهارت های خودتنظیمی و مدیریت زمان در دانش آموزان انجام شده است. در این راستا، بر مبنای رویکرد توصیفی–تحلیلی و با تاکید بر دیدگاه های روان شناسی تربیتی، نقش رفتارهای آموزشی، راهبردهای تدریس، بازخوردهای انگیزشی و تعاملات عاطفی معلم در ارتقای توانایی های خودنظارتی، برنامه ریزی درسی و کنترل هیجانات تحصیلی مورد بررسی قرار گرفت. یافته های نظری نشان می دهد که معلمانی که از روش های یادگیری فعال، آموزش مبتنی بر هدف، و بازخوردهای تاملی استفاده می کنند، می توانند زمینه ی رشد مهارت های خودنظارتی، تعیین اهداف شخصی، و برنامه ریزی زمانی موثر را در دانش آموزان فراهم آورند. افزون بر این، حمایت عاطفی و ایجاد محیط یادگیری خودمختارانه توسط معلم، موجب افزایش حس مسئولیت پذیری و کاهش تعلل تحصیلی در دانش آموزان می شود. بر اساس نتایج به دست آمده، آموزش معلمان در زمینه ی راهبردهای خودتنظیمی و مدیریت زمان، می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، ارتقای انگیزش درونی و تقویت مهارت های زندگی در نسل آینده منجر گردد. در مجموع، پرورش مهارت های خودتنظیمی و مدیریت زمان نه تنها یک نیاز آموزشی، بلکه ضرورتی برای تربیت یادگیرندگان مستقل و کارآمد در دنیای پیچیده ی امروز است.