بررسی رابطه حمایت اجتماعی معلم از والدین و کاهش استرس تحصیلی در مواجهه با تغییرات ناگهانی برنامه درسی

تغییرات ناگهانی و پیش بینی نشده در برنامه های درسی و ساختارهای آموزشی، همواره به عنوان یکی از کاتالیزورهای اصلی ایجادکننده استرس تحصیلی در دانش آموزان شناخته می شود. در این میان، والدین نیز به دلیل عدم آشنایی با پداگوژی و ساختارهای جدید، دچار اضطراب شناختی شده و این تنش را به صورت ناخودآگاه به فرزندان منتقل می کنند که به «اثر سرریز استرس» معروف است. پژوهش مروری-تحلیلی حاضر با هدف بررسی دقیق نقش حمایت اجتماعی معلمان از والدین در کاهش استرس تحصیلی دانش آموزان هنگام مواجهه با تغییرات ناگهانی برنامه درسی انجام شده است. روش پژوهش، مروری-کتابخانه ای است و داده ها از طریق بررسی مقالات معتبر داخلی و خارجی در پایگاه های اطلاعاتی علمی (همچون Scopus، Web of Science، SID و Magiran) در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۲ (۲۰۰۶ تا ۲۰۲۳) استخراج شده اند. یافته ها نشان می دهد که حمایت های سه گانه معلمان (اطلاعاتی، عاطفی و ابزاری) از والدین، موجب افزایش چشمگیر خودکارآمدی والدگری در امور تحصیلی، کاهش سردرگمی سیستم خانواده و در نتیجه، تقلیل معنادار استرس تحصیلی دانش آموزان می شود. در نتیجه گیری این مطالعه، راهکارهایی عملیاتی نظیر ایجاد کانال های ارتباطی دوسویه در شرایط بحران، طراحی سیستم های پشتیبان و برگزاری کارگاه های توجیهی-مداخله ای برای والدین پیشنهاد شده است تا مدارس بتوانند در شرایط گذار آموزشی، تاب آوری سیستم خانواده و مدرسه را به حداکثر برسانند.

کلیدواژه ها:

حمایت اجتماعی ، معلم ، والدین ، استرس تحصیلی ، تغییرات برنامه درسی ، خودکارآمدی والدگری.