استراتژی تاثیر آموزش مهارت های مدیریت زمان و برنامه ریزی بر کاهش اهمال کاری تحصیلی در میان دانش آموزان دبیرستانی

اهمال کاری تحصیلی به عنوان یکی از مشکلات رایج و پیچیده در محیط آموزشی دبیرستان ها، موجب کاهش عملکرد تحصیلی، افت انگیزش و ایجاد اضطراب در دانش آموزان می شود. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های مدیریت زمان و برنامه ریزی بر کاهش اهمال کاری تحصیلی در میان دانش آموزان دبیرستانی انجام شده است. روش پژوهش تجربی با طراحی نیمه تجربی (پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل) به کار گرفته شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان دبیرستان های دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود که از بین آن ها به روش در دسترس ۶۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) تقسیم شدند. پیمانه مدیریت زمان و برنامه ریزی به مدت هشت هفته با ۱۶ جلسه ۴۵ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا گردید. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی (Academic Procrastination Scale) به همراه پیش آزمون و پس آزمون بود. تحلیل آماری با استفاده از آزمون تی زوج شده و آزمون تی مستقل انجام شد. نتایج نشان داد که میانگین امتیازات اهمال کاری در گروه آزمایش به طور معناداری کاهش یافته (p < ۰.۰۱)، در حالی که در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد. این یافته ها حاکی از آن است که آموزش مهارت های مدیریت زمان و برنامه ریزی می تواند به عنوان یک مداخله موثر در کاهش اهمال کاری تحصیلی مطرح شود.

کلیدواژه ها:

اهمال کاری تحصیلی ، مدیریت زمان ، برنامه ریزی ، دانش آموز دبیرستانی ، مهارت های شناختی.