تحلیل تطبیقی نظام ارزشیابی دانش آموزان در ایران و ژاپن با تاکید بر یادگیری معنادار

ارزشیابی یکی از ارکان اصلی نظام آموزشی است که جهت گیری های آموزشی را تعیین می کند. هدف این پژوهش، تحلیل تطبیقی نظام ارزشیابی در ایران و ژاپن با تمرکز بر تاثیر آن بر یادگیری معنادار است. در ایران، با وجود تاکید اسناد بالادستی بر سنجش کیفی و یادگیری عمیق، نظام آموزشی همچنان تحت تاکید شدید آزمون های کنکور و نمرات کمی قرار دارد. در مقابل، ژاپن با ترکیب سنت های تربیتی خود و اصلاحات مدرن (مانند «یوریکو»)، بر ارزشیابی فرایندی، تربیت اخلاقی و مشارکت گروهی تمرکز دارد. نتایج نشان می دهد که رویکرد ژاپن با ایجاد محیطی رقابتی اما هم افزا، زمینه را برای یادگیری معنادار و توسعه مهارت های اجتماعی فراهم تر می کند، در حالی که نظام ایران نیازمند بازنگری جدی در شیوه های سنجش برای کاهش فشار ناشی از گزینش و حرکت به سوی ارزشیابی توصیفی است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی آموزشی ، یادگیری معنادار ، نظام آموزشی ایران ، نظام آموزشی ژاپن ، ارزشیابی توصیفی