بررسی تاثیر آموزش مهارت های مدیریت زمان و برنامه ریزی بر کاهش اهمال کاری تحصیلی در میان دانش آموزان دبیرستانی.

این پژوهش از نظر هدف از نوع کاربردی و از نظر روش از نوع تجربی با طراحی نیمه تجربی (پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل) انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان دبیرستان های دختر و پسر دولتی شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود که از بین آن ها به روش در دسترس و با در نظر گرفتن معیارهای شرکت در آزمون های نوبت اول، عدم شرکت در برنامه های مشاوره ای قبلی و رضایت آگاهانه والدین، ۶۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب و به روش تصادفی ساده به دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۳۰ نفر) تقسیم شدند. گروه آزمایش در طول هشت هفته تحت مداخله آموزشی قرار گرفت که شامل ۱۶ جلسه ۴۵ دقیقه ای بود و هر جلسه بر یکی از مهارت های مدیریت زمان (مانند تشخیص اولویت ها، تخمین زمان، جلوگیری از تاخیر، استفاده از برنامه ی روزانه و هفتگی) و برنامه ریزی (مانند تعیین اهداف کوتاه و بلندمدت، تفکیک وظایف بزرگ به بخش های کوچک، ایجاد جدول زمان بندی، و بررسی پیشرفت) تمرکز داشت. مداخله توسط یک مشاور تحصیلی با سابقه و با استفاده از روش های فعال آموزشی (گروهی، تمرین عملی، شبیه سازی، حل مسئله و بازخورد فوری) اجرا شد. گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد و تنها در فعالیت های معمول کلاسی شرکت کرد. ابزار اصلی جمع آوری داده ها پرسشنامه اهمال کاری تحصیلی (Academic Procrastination Scale) به شکل اصلاح شده از ابزار اصلی توسط ریگز و همکاران (۱۹۹۷) و تطبیق داده شده با فرهنگ ایرانی بود که دارای پایایی آزمون-مجدد ۰/۸۷ و پایایی ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۹ بود. این پرسشنامه شامل ۲۰ گویه با پاسخ های ۵ امتیازی لیکرت (از کاملا موافقم تا کاملا ناموافقم) و سه بعد اصلی (تاخیر در شروع، تاخیر در انجام، تاخیر در تحویل) بود. پیش آزمون در هفته اول و پس آزمون در هفته نهم پس از پایان مداخله اجرا شد. همچنین، برای سنجش پایداری اثر، پس آزمون دوم در هفته سیزدهم (یک ماه پس از پایان مداخله) انجام گرفت. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی زوج شده (برای مقایسه پیش آزمون و پس آزمون در گروه آزمایش)، آزمون تی مستقل (برای مقایسه پس آزمون دو گروه) و آنالیز واریانس تکرارشونده (برای سنجش پایداری اثر) در سطح معناداری ۰/۰۵ انجام شد.