تاثیر آموزش مبتنی بر بازی درمانی شناختی بر افزایش توجه پایدار در کودکان کم توان ذهنی

توجه پایدار یکی از کارکردهای اساسی شناختی است که نقش مهمی در یادگیری، عملکرد تحصیلی و سازگاری اجتماعی کودکان دارد. کودکان کمتوان ذهنی به دلیل محدودیتهای شناختی معمولا در حفظ و تداوم توجه با مشکلات قابل توجهی روبهرو هستند. از این رو استفاده از روشهای آموزشی موثر برای تقویت این مهارت ضروری است. یکی از رویکردهای نوین در این زمینه، آموزش مبتنی بر بازیدرمانی شناختی است که از طریق فعالیتهای بازیمحور، فرایندهای شناختی مانند توجه، حافظه و کنترل شناختی را تقویت میکند. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر بازیدرمانی شناختی بر افزایش توجه پایدار در کودکان کمتوان ذهنی است. شواهد پژوهشی نشان میدهد که مداخلات مبتنی بر بازی میتوانند با ایجاد انگیزش، درگیری شناختی و تمرین مکرر مهارتهای توجه، به بهبود عملکرد شناختی این کودکان کمک کنند. همچنین محیط بازی به دلیل ماهیت لذتبخش و تعاملی خود میتواند موجب افزایش مشارکت و کاهش اضطراب در فرایند یادگیری شود. نتایج مطالعات پیشین نشان میدهد که برنامههای بازیدرمانی شناختی در بهبود توجه پایدار و سایر کارکردهای اجرایی در کودکان دارای نیازهای ویژه موثر هستند Diamond, ۲۰۱۳؛ Barkley, ۲۰۱۵بنابراین به نظر میرسد استفاده از این رویکرد میتواند راهکاری موثر در برنامههای آموزشی و توانبخشی کودکان کمتوان ذهنی باشد.

کلیدواژه ها:

بازیدرمانی شناختی ، توجه پایدار ، کودکان کمتوان ذهنی ، آموزش مبتنی بر بازی