بررسی اثر بخشی الگوی یادگیری معکوس بر توانایی حل مسئله یادگیرندگان در مدارس

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی الگوی یادگیری معکوس بر توانایی حل مسئله یادگیرندگان در مدارس انجام شده است. روش تحقیق به صورت توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند ادبیات نظری و یافته های تجربی انجام گرفت. ابتدا مبانی نظری یادگیری معکوس، ابعاد مختلف توانایی حل مسئله و ارتباط میان این دو مفهوم بررسی شد. سپس مطالعات پیشین داخلی و خارجی تحلیل و شکاف های موجود در زمینه کاربست این الگو در مدارس ایران شناسایی گردید. یافته های نظری نشان می دهد که یادگیری معکوس با فراهم سازی فرصت های یادگیری فعال، شخصی سازی شده و مبتنی بر تعامل، می تواند مهارت های شناختی سطح بالا از جمله تحلیل، استدلال و حل مسئله را در دانش آموزان تقویت کند. همچنین بررسی مطالعات تجربی حاکی از آن است که پیاده سازی صحیح این الگو با افزایش مشارکت یادگیرندگان، بهبود فهم عمیق مفاهیم و رشد خودتنظیمی، نقش موثری در ارتقای عملکرد تحصیلی دارد. با وجود این، محدودیت هایی همچون کمبود زیرساخت فناوری، فقدان مهارت های لازم معلمان و مقاومت فرهنگی در برخی مدارس مشاهده می شود. نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن است که الگوی یادگیری معکوس ظرفیت بالایی برای تحول آموزش و توسعه مهارت های حل مسئله دارد و لازم است برنامه ریزی آموزشی و پژوهش های آینده در جهت رفع موانع و بومی سازی این الگو صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، حل مسئله ، یادگیری فعال ، مدارس ، فناوری آموزشی