« طراحی الگوی معماری پایدار و تاب آور برای سکونتگاه های غیررسمی و بافت فرسوده شهر سیرجان»

در این پژوهش، اصول و راهکارهای طراحی معماری تاب آور در برابر فعالیت های لرزه خیزی در شهر سیرجان مورد بررسی قرار گرفته است. با توجه به موقعیت لرزه خیز استان کرمان و لزوم حفظ ایمنی و عملکرد شهری در برابر زلزله، این تحقیق به دنبال ارائه چارچوبی برای ادغام معیارهای تاب آوری در فرآیندهای طراحی معماری و شهری سیرجان است. در ابتدا، وضعیت لرزه خیزی منطقه و آسیب پذیری های احتمالی کالبد شهری سیرجان تحلیل شده و سپس، مفاهیم کلیدی معماری تاب آور، شامل انعطاف پذیری، قابلیت بقا، قابلیت بازسازی و ایمنی جانی، تشریح گردیده اند. در ادامه، با مطالعه مطالعات موردی و بررسی مقررات ملی ساختمان، راهکارهای عملیاتی برای طراحی ساختمان های تاب آور در مقیاس خرد (ساختمان) و کلان (بافت شهری) پیشنهاد شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که رویکردی جامع که جنبه های فنی، اجتماعی و اقتصادی را در بر گیرد، برای دستیابی به تاب آوری لرزه ای پایدار در سیرجان ضروری است. این پژوهش با ارائه پیشنهاداتی برای سیاست گذاران و طراحان شهری، گامی در جهت ارتقاء سطح ایمنی و تاب آوری شهر سیرجان در برابر مخاطرات طبیعی برمی دارد.

کلیدواژه ها:

معماری تاب آور ، سیرجان ، زلزله ، تاب آوری لرزه ای ، طراحی شهری ، ایمنی ساختمان ، مدیریت بحران ، تاب آوری شهری