بررسی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر کاهش پرخاشگری در دانش آموزان دوره ابتدایی

پرخاشگری در دوران کودکی یکی از چالش برانگیزترین رفتارهای ناهنجار است که می تواند زمینه ساز اختلالات رفتاری و ناسازگاری های اجتماعی در بزرگسالی شود. با توجه به نقش حیاتی دوره ابتدایی در شکل گیری شخصیت و مهارت های اجتماعی، شناسایی راهکارهای پیشگیرانه موثر بر کاهش این رفتار از اولویت های پژوهشی است. هدف از این مقاله، بررسی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی بر کاهش پرخاشگری در دانش آموزان دوره ابتدایی بود. این مقاله از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی-تحلیلی به شیوه کتابخانه ای و مرور نظام مند انجام شد. تحلیل محتوای مطالعات منتخب نشان داد که آموزش مهارت های زندگی تاثیر معناداری بر کاهش کلی پرخاشگری در دانش آموزان ابتدایی دارد. بیشترین میزان کاهش در بعد «خشم» و «پرخاشگری کلامی» مشاهده شد که نشان دهنده کارایی این برنامه در تنظیم هیجانی و بهبود مهارت های ارتباطی است. اگرچه کاهش در بعد «پرخاشگری فیزیکی» نیز معنادار بود، اما شدت اثرگذاری آن ملایم تر از سایر ابعاد بود. همچنین، یافته ها حاکی از پایداری اثرات آموزش در مرحله پیگیری سه ماهه و تعمیم پذیری نتایج در دختران و پسران و پایه های مختلف تحصیلی بود. بنابراین، آموزش مهارت های زندگی به عنوان یک مداخله پیشگیرانه و توسعه ای، ابزاری موثر برای کاهش پرخاشگری در دانش آموزان دوره ابتدایی محسوب می شود. این برنامه با تقویت مهارت های خودتنظیمی، حل مسئله و ارتباط موثر، الگوهای رفتاری ناکارآمد را تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، پرخاشگری ، دانش آموزان ابتدایی ، تنظیم هیجانی ، مرور نظام مند