الگوی روان شناسی مثبت نگر در آموزش ابتدایی: نقش معلم در تقویت تاب آوری دانش آموزان

روان شناسی مثبت نگر به عنوان رویکردی نوین در آموزش و پرورش، با تمرکز بر توانمندی ها، فضایل انسانی و ارتقای بهزیستی روان شناختی، چارچوبی موثر برای تقویت تاب آوری دانش آموزان فراهم می کند. در آموزش ابتدایی، معلم نقش کلیدی در شکل دهی محیط یادگیری مثبت نگر دارد و می تواند با ایجاد روابط حمایتی، ارائه بازخورد سازنده و تشویق به بروز توانمندی ها، تاب آوری و سلامت روان دانش آموزان را تقویت کند. تاب آوری، به عنوان ظرفیت مقابله موثر با ناکامی ها و استرس های تحصیلی، موجب افزایش انگیزش یادگیری، خودکارآمدی و مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری می شود. پژوهش های اخیر نشان می دهند که تعامل مثبت معلم–دانش آموز و محیط کلاس حمایتگر، نه تنها عملکرد تحصیلی کودکان را بهبود می بخشد، بلکه مهارت های اجتماعی، هیجانی و حل مسئله آنان را نیز ارتقا می دهد. این مطالعه با مرور مبانی نظری روان شناسی مثبت نگر، ابعاد تاب آوری و نقش معلم در دوره ابتدایی، اهمیت تقویت تاب آوری را در رشد همه جانبه و سلامت روانی دانش آموزان برجسته می سازد و تاکید می کند که سیاست ها و برنامه های آموزشی باید معلمان را برای به کارگیری راهبردهای مثبت نگر توانمند سازند.

کلیدواژه ها:

روان شناسی مثبت نگر ، تاب آوری ، آموزش ابتدایی ، نقش معلم ، بهزیستی روان شناختی ، محیط یادگیری