مهارت برقراری رابطه مثبت و سازنده با اولیا در نظام آموزشی
محل انتشار: همایش بین المللی آموزش و پرورش در قرن بیست و یکم
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 54
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ANDIKACONF01_2290
تاریخ نمایه سازی: 13 اردیبهشت 1405
چکیده مقاله:
در نظام آموزشی معاصر، ارتباط موثر و سازنده میان معلمان و اولیای دانش آموزان یکی از پایه های اساسی تحقق یادگیری باکیفیت و رشد همه جانبه ی فراگیران به شمار می رود. این ارتباط، نه تنها بستر اعتماد، همکاری و درک متقابل را فراهم می سازد، بلکه موجب ارتقای سرمایه ی اجتماعی مدرسه، افزایش انگیزه ی یادگیری و تقویت سلامت روانی دانش آموزان می شود. در واقع، مهارت برقراری رابطه مثبت با اولیا، از مهم ترین مهارت های حرفه ای معلمان است که در قالب تعامل کلامی، همدلی، گوش دادن فعال، احترام متقابل و بازخورد سازنده بروز می یابد.هدف پژوهش حاضر، بررسی ابعاد، مولفه ها و راهبردهای تقویت مهارت ارتباطی معلمان با اولیا در نظام آموزشی ایران است. این پژوهش از نوع توصیفی تحلیلی بوده و با رویکرد کیفی به تحلیل منابع علمی، دیدگاه های روان شناسی ارتباط، و یافته های پژوهش های تربیتی می پردازد. نتایج نشان می دهد که وجود ارتباط موثر میان مدرسه و خانواده، به شکل قابل توجهی با افزایش عملکرد تحصیلی، کاهش رفتارهای پرخطر، و رشد عاطفی و اجتماعی دانش آموزان ارتباط دارد. همچنین، معلمانی که در مهارت های ارتباطی و عاطفی توانمند هستند، قادرند با ایجاد فضای گفت وگوی احترام آمیز و غیرقضاوتی، زمینه ی مشارکت فعال والدین را در فرایند آموزشی فراهم آورند.تحلیل داده ها نشان داد که عوامل متعددی مانند هوش هیجانی معلمان، نگرش آنان به نقش والدین، فرهنگ سازمانی مدرسه، و حمایت مدیریت آموزشی بر کیفیت رابطه با اولیا اثرگذارند. از این رو، پیشنهاد می شود دوره های آموزشی ضمن خدمت برای تقویت مهارت های ارتباطی، فنون گفت وگو و مدیریت تعارض در بین معلمان طراحی و اجرا شود. به علاوه، استفاده از فناوری های ارتباطی نوین (نظیر سامانه های پیام رسان آموزشی، پلتفرم های گفت وگوی آنلاین و جلسات مجازی) می تواند تعامل بین خانه و مدرسه را به شکلی پویا و دوسویه ارتقا دهد.در مجموع، تقویت مهارت برقراری رابطه مثبت و سازنده با اولیا نه تنها به بهبود عملکرد مدرسه و رضایت والدین منجر می شود، بلکه به عنوان عاملی تعیین کننده در کیفیت آموزش، رشد اجتماعی دانش آموزان و پایداری نظام تربیتی عمل می کند. درک اهمیت این مهارت و توجه به ابعاد روان شناختی، ارتباطی و فرهنگی آن می تواند چشم انداز تازه ای برای بازسازی ارتباط مدرسه و خانواده در نظام آموزشی فراهم سازد.
نویسندگان
افسانه طوفانی
آموزش و پرورش
فرنگیس کوراوند دراره
آموزش و پرورش