نقش معلم در شکل گیری اعتمادبه نفس کودک

اعتمادبه نفس یکی از مولفه های اساسی رشد شخصیت و پیشرفت تحصیلی کودکان به شمار می رود و نقش معلم در شکل گیری و تقویت آن انکارناپذیر است. معلم نه تنها انتقال دهنده دانش، بلکه الگوی رفتاری و عاطفی برای دانش آموزان محسوب می شود. شیوه برخورد، نوع بازخورد، ایجاد فضای امن برای ابراز نظر و فراهم کردن فرصت های یادگیری فعال، همگی از عواملی هستند که می توانند به پرورش یا تضعیف اعتمادبه نفس کودک بینجامند. در سال های آغازین تحصیل، کودک به شدت تحت تاثیر نگاه و قضاوت معلم قرار دارد؛ به گونه ای که یک تشویق به موقع می تواند زمینه ساز جسارت در تجربه های جدید و پذیرش مسئولیت باشد، در حالی که بی توجهی یا سرزنش افراطی می تواند احساس ناتوانی و خودکم بینی را در او تقویت کند. بنابراین، معلمانی که از مهارت های ارتباطی، شناخت روان شناختی کودکان و روش های آموزشی انعطاف پذیر برخوردارند، قادر خواهند بود محیطی پرورشی و حمایتگر ایجاد کنند. چنین محیطی نه تنها موجب ارتقای عملکرد تحصیلی، بلکه موجب تقویت عزت نفس و شکل گیری نگرش مثبت کودک نسبت به توانمندی های فردی او خواهد شد. پژوهش ها نشان می دهد که نقش معلم در این فرآیند، فراتر از انتقال محتوا و شامل ایفای نقش مشاور، راهنما و حتی الگوی شخصیتی است. از این رو، توجه به آموزش و توانمندسازی معلمان در زمینه تقویت اعتمادبه نفس کودکان، ضرورتی اساسی در نظام های آموزشی محسوب می شود.