بررسی تاثیر سبک های تدریس دبیران بر خودکارآمدی دانش آموزان متوسطه

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های تدریس دبیران بر خودکارآمدی دانش آموزان متوسطه انجام شده است. در نظام آموزشی امروز، ارتقای سطح خودکارآمدی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی موفقیت تحصیلی دانش آموزان مورد توجه جدی قرار گرفته و سبک تدریس معلمان نقشی بنیادین در این فرآیند ایفا می کند. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از روش پیمایشی، به تحلیل رابطه بین سبک های تدریس فعال، تعاملی و سنتی دبیران با میزان خودکارآمدی دانش آموزان پرداخته است. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان مقطع متوسطه در مدارس دولتی و غیردولتی بوده و نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای انتخاب شده است. یافته ها نشان می دهد سبک های تدریس مشارکتی و خلاقانه دبیران بیشترین تاثیر مثبت را بر ارتقای خودکارآمدی و اعتماد به نفس تحصیلی دانش آموزان داشته اند، در حالی که سبک های سنتی و سخنرانی محور اثرگذاری کمتری بر انگیزش درونی و باور به توانایی های فردی دارند. همچنین، نتایج نشان داد میان استفاده از شیوه های نوین تدریس با افزایش مهارت های خودتنظیمی، مدیریت یادگیری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان رابطه معناداری وجود دارد. بر اساس یافته های این تحقیق، می توان نتیجه گرفت که انتخاب سبک تدریس مناسب و متناسب با نیازهای فردی و اجتماعی دانش آموزان، عاملی اساسی در ارتقای کیفیت یادگیری و پرورش نسل خودکارآمد و خلاق محسوب می شود.