بررسی پیامدهای زیانبار سکوت سازمانی بر خلاقیت و نوآوری فردی و سازمانی: ارائه چارچوبی برای شکستن سکوت

سکوت سازمانی به عنوان یک پدیده رفتاری-اجتماعی،به خودداری عمدی کارکنان از بیان ایده ها، اطلاعات، نگرانی ها و نظرات مربوط به کار اشاره دارد. این پدیده که ریشه در عوامل سازمانی، مدیریتی و فردی دارد، به عنوان یکی از موانع اصلی در مسیر تحقق سازمان های یادگیرنده و نوآور شناخته می شود. این مقاله با هدف تبیین پیامدهای زیانبار سکوت سازمانی بر سطوح فردی و سازمانی خلاقیت و نوآوری تدوین شده است. با بهره گیری از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات موضوع، یافته ها حاکی از آن است که سکوت سازمانی از طریق مکانیزم های متعددی چون تضعیف سرمایه روانشناختی، کاهش انگیزش درونی، ایجاد فرهنگ انفعال، اتلاف سرمایه فکری و مختل کردن فرآیندهای یادگیری سازمانی، به شدت بر کاهش خلاقیت فردی و مهار نوآوری سازمانی تاثیر می گذارد. در سطح فردی، سکوت منجر به کاهش رضایت شغلی، افزایش استرس و فرسودگی شغلی و در نهایت، خاموشی ایده های نو می شود. در سطح سازمانی، این پدیده، تصمیم گیری را با خطا مواجه ساخته، توانایی سازمان در شناسایی فرصت ها و تهدیدها را کاهش داده و در بلندمدت، بقا و مزیت رقابتی سازمان را به مخاطره می اندازد. در پایان مقاله، راهکارهای عملیاتی برای تبدیل سکوت سازمانی به صدای سازمانی از جمله تقویت رهبری تحول آفرین، ایجاد فرهنگ اعتماد و گشودگی، استقرار سیستم های مدیریت پیشنهادات و طراحی سازوکارهای رسمی برای دریافت بازخورد ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

سکوت سازمانی ، خلاقیت فردی ، نوآوری سازمانی ، فرهنگ سازمانی ، رهبری ، یادگیری سازمانی