تجربه ی زیسته ی معلمان مدارس مقطع ابتدایی از آموزش زبان فارسی در دانش آموزان مناطق دوزبانه

زبان وسیله اصلی ارتباط، تفهیم و تفاهم است و بنیاد همه فعالیتهای ذهن انسان را تدارک می بیند؛ ولی برای کودکان دو زبانه، گاهی سد راه ارتباط، تفهیم و تفاهم یا ارتباط می گردد. چگونگی ارتباط میان دوزبانگی و تعلیم و تربیت از موضوعات مهمی است که امروزه سیاستگذاران آموزشی،برنامه ریزان و روانشناسان، زبان شناسان و معلمان با آن مواجهند. با توجه به این که در سیستم ایران آموزشی کشور کودکان دو زبانه در بدو ورود به مدرسه باید مسائل خود را به زبان فارسی حل کنند، به دلیل ناتوانی در درک مطالب به زبان فارسی، همواره در معرض خطر افت تحصیلی، گوشه گیری و ترک تحصیل قرار دارند. یکی از راهکارهای مقابله با این مسئله، تعلیم و تربیت دو زبانه است. تعدادی از مطالعات خارج ازکشور در زمینه تعلیم و تربیت دو زبانه در کشورهای مختلف نشان میدهند که چنین آموزشهایی دارای نتایج مثبتی است. تعلیم و تربیت دوزبانه برنامه های آموزشی هستند که طی آنها دانش آموزان با توانش پایین در زبان رسمی آموزشی، تعدادی از دروس خود را با کمک زبان مادریشان یاد می گیرند .در این مرحله نقش معلم در کلاس درس و تاثیر شیوه های تدریس او به خصوص در درس فارسی دوچندان می گردد. در مطالعه حاضرتلاش بر این بوده است تا تجربه ی زیسته ی معلمان مدارس مقطع ابتدایی از آموزش زبان فارسی در دانش آموزان مناطق دوزبانه مورد بررسی قرار گیرد. شیوه ی پژوهش در این مقاله مقاله مروری و با استناد به کتب معتبر و مقالات پژوهشی چند سال اخیر می باشد.

کلیدواژه ها:

تجربه ی زیسته معلمان ، آموزش زبان فارسی ، دانش آموزان ، مناطق دوزبانه