اثر دوازده هفته تمرین هوازی بر خود کارآمدی و کیفیت خواب زنان مبتلا به MS متوسط

مولتیپل اسکلروزیس یک بیماری مزمن نورولوژیک با واسطه ایمنی که عامل اصلی ناتوانی عصبی غیر ترومایی در بزرگسالان است. پژوهشها نشان داده اند که ارتقای خودکارآمدی ورزشی و کاهش موانع ناشی از بیماری با افزایش فعالیت بدنی و بهبود کیفیت زندگی در افراد مبتلا به MSارتباط دارد . هدف این مطالعه بررسی تاثیر یک دوره تمرین هوازی بر خودکارآمدی و کیفیت خواب در بیمارن با MS پیشرفته و خودکارآمدی پایین بود.مطالعه حاضر از نوع کاربردی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. روش ها: ۳۰نفر از زنان مبتلا به MS در دامنه سنی ۲۵ تا ۶۰ سال و با درجه ناتوانی ۴به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. گروه تمرین ۱۲ هفته، سه جلسه تمرین در هفته با شدت ۴۰ تا ۶۰ درصدحداکثر ضربان قلب بیشینه انجام دادند و گروه کنترل هیچ فعالیت منظم بدنی نداشتند. قبل و بعد از دوره تمرینی آزمون های تن سنجی با استفاده از کالیپر، متر و ترازو انجام شد.نتایج نشان دهنده بهبود قابل توجه در خودکارآمدی مدیریت MS ،خودکارآمدی ورزشی و کیفیت خواب بود (P=۰.۰۰۱, P=۰.۰۰۰۱)و (P=۰.۰۰۲) .نتیجه گیری: فعالیت بدنی از طریق مسیرهای غیرمستقیم مانند افزایش خودکارآمدی مدیریت MS، خودکارآمدی ورزشی و بهبود کیفیت خواب با کیفیت زندگی بهتر مرتبط است.

کلیدواژه ها:

خود کارامدی ، تمرین هوازی ، کیفیت خواب ، مولتیپل اسکلروزیس