اثر هشت هفته تمرین ترکیبی ( هوازی-مقاومتی) بر پاسخ سایتوکیبی و ظرفیت عملکردی زنان مبتلا به MS متوسط

هدف پژوهش حاضر بررسی تغییرات سرمی اینترلوکین ۱۷ و تغییرات عملکرد حرکتی به دنبال ۸ هفته تمرین منظم ترکیبی در زنان مبتلا به MS شهر مشهد بود. مطالعه حاضر از نوع کاربردی با طرح پیش آزمون و پس آزمون بود. روش ها: ۳۰نفر از زنان مبتلا به MS در دامنه سنی ۲۵ تا ۶۰ سال و با درجه ناتوانی ۴ به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند .گروه تمرین ۸ هفته، سه جلسه در هفته با شدت ۴۰ تا ۶۰ درصد یک تکرار بیشینه تمرینات را انجام دادند و گروه کنترل هیچ فعالیت منظم بدنی نداشتند. قبل و بعد از دوره تمرینی آزمون های تن سنجی با استفاده از کالیپر، متر و ترازو انجام شد. عملکرد حرکتی با آزمون۶ دقیقه پیاده روی و بلند شدن و برخاستن از صندلی انجام شد و نمونه گیری خون برای سنجش مقادیر اینترلوکین ۱۷ انجام گرفت .از تحلیل واریانس یک طرفه برای بررسی تفاوتهای احتمالی در گروه های تجربی با استفاده از نرم افزار sps نسخه ۲۲ استفاده شد .یافته ها:تحلیل آماری نشان داد :عملکرد حرکتی آزمودنی های گروه تجربی نسبت به گروه کنترل در دو بخش بلند شدن و برخاستن از صندلی و ۶ دقیقه پیاده روی افزایش معنی داری داشت. (P=۰.۰۰۱, P=۰.۰۰۰۱). اینترلوکین ۱۷ در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل کاهش معناداری نشان داد (P=۰.۰۰۲). نتیجه گیری: به نظر می رسد زنان مبتلا به MS برای بهبود سیستم ایمنی و ارتقا ظرفیت عملکردی بتوانند از تمرینات منظم ترکیبی با شدت متوسط بهره مند شوند .

کلیدواژه ها:

اینترلوکین ۱۷ ، تمرین ترکیبی ، ظرفیت عملکردی ، مولتیپل اسکلروزیس