نقش فلسفه تربیتی مدارس جدید در شکل گیری هویت ملی ایران در دوران مشروطه

تحول آموزشی در دوران مشروطه یکی از مهم ترین نقطه عطف های تاریخ معاصر ایران است؛ دوره ای که در آن مدرسه به مثابه نهادی مدنی، نقشی فراتر از انتقال دانش یافت. این پژوهش با رویکردی تاریخی–تحلیلی، به تبیین نقش فلسفه تربیتی مدارس جدید در شکل گیری هویت ملی نسل نو می پردازد. یافته ها نشان می دهد ورود مفاهیم تازه ای چون علم، نظم، وطن دوستی، عقلانیت و مشارکت اجتماعی به نظام آموزشی نوین، بنیان های هویت ملی را تقویت کرد. برنامه درسی جدید با تاکید بر زبان فارسی، تاریخ و جغرافیای ایران و مفاهیم نوسازی، زمینه اجتماعی –فرهنگی لازم برای بازتعریف «وطن» در ذهن دانش آموزان را فراهم آورد. همچنین معلمان نوگرای مشروطه خواه با انتقال ارزش هایی چون مسئولیت اجتماعی و آگاهی سیاسی، نقشی تعیین کننده در تربیت شهروندان آگاه ایفا کردند. بر اساس نتایج، فلسفه تربیتی مدارس جدید نه تنها موجب ارتقای سواد و آشنایی با علوم جدید شد بلکه در شکل گیری نسلی مشارکت جو و مطالبه گر موثر بود که هویت ملی را امری تاریخی فرهنگی میدانست. این مطالعه نشان می دهد که مدارس جدید در دوران مشروطه پیوندی پایدار میان «تعلیم وتربیت» و «هویت ملی» ایجاد کردند و مسیر نوسازی آموزشی ایران را هموار ساختند.

کلیدواژه ها:

مشروطه ، فلسفه تربیتی ، مدارس جدید ، هویت ملی ، نوسازی آموزشی