پیشبینی قلدری آموزشگاهی براساس خودمهارگری، علاقه اجتماعی و توانایی همدلی با نقش تعدیل کننده مطلوبیت اجتماعی

هدف از انجام پژوهش حاضر پیش بینی قلدری آموزشگاهی براساس خودمهارگری، علاقه اجتماعی و توانایی همدلی با نقش تعدیل کننده مطلوبیت اجتماعی بود. پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ جمع آوری داده ها از نوع توصیفی و همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان پسر مشغول به تحصیل در مقطع متوسطه دوم شهر کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳- ۱۴۰۲ بود که تعداد ۲۰۰ نفر از طریق نمونه گیری چند مرحله ای و با استفاده از جدول مورگان انتخاب شدند. جهت گردآوری دادهها از مقیاس قلدری آموزشگاهی ایلی نویز، مقیاس خودمهارگری تانجی و همکاران، مقیاس علاقه اجتماعی کاپرارا و همکاران، مقیاس همدلی آلبیرو و همکاران و مقیاس مطلوبیت اجتماعی کراون و مارلو استفاده شد. دادههای گردآوری شده به دو روش آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند که در قسمت آمار توصیفی از میانگین و انحراف استاندارد و در قسمت آمار استنباطی از تحلیل رگرسیون چندگانه و سلسله مراتبی جهت پاسخ گویی به فرضیات پژوهش استفاده شد. نتایج نشان داد که بین همدلی شناختی، همدلی عاطفی، علاقه اجتماعی و مطلوبیت اجتماعی و خودمهارگری با قلدری آموزشگاهی ارتباط منفی و معناداری در سطح معناداری ۰۰۱/۰ وجود دارد. همچنین مطلوبیت اجتماعی نقش تعدیل کننده در ارتباط بین همدلی، خودمهارگری و علاقه اجتماعی با قلدری آموزشگاهی ایفا می کند. بنابراین جهت کاهش قلدری در دانش آموزان می توان برنامههای آموزشی جهت افزایش متغیرهای تاثیر گذار بر قلدری بهره برد.

کلیدواژه ها:

مطلوبیت اجتماعی ، خودمهارگری ، علاقه اجتماعی ، همدلی ، قلدری آموزشگاهی ، دانش آموزان.