بررسی نقش میانجی تعهد سازمانی در رابطه عوامل روانی-اجتماعی با عملکرد شغلی (مطالعه موردی: کارکنان سازمان مالیات کشور)

در سازمان های امروزی، بهبود عملکرد شغلی کارکنان به عنوان یکی از عوامل کلیدی تحقق اهداف سازمانی، مستلزم توجه هم زمان به ابعاد روانی-اجتماعی محیط کار و نگرش های سازمانی کارکنان است. در این میان، تعهد سازمانی می تواند نقش مهمی در تبیین نحوه تاثیرگذاری این عوامل بر عملکرد شغلی ایفا نماید. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی تعهد سازمانی در رابطه بین عوامل روانی-اجتماعی و عملکرد شغلی کارکنان سازمان امور مالیاتی کشور (مطالعه موردی: شهر تهران) انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از لحاظ روش شناسی توصیفی از نوع پیمایشی می باشد. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه کارکنان سازمان امور مالیاتی کشور در شهر تهران به تعداد تقریبی ۳۵ هزار نفر بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۳۸۰ نفر به روش نمونه گیری غیرتصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه عوامل روانی-اجتماعی آوریل (۱۹۹۹)، پرسشنامه تعهد سازمانی دیک و متکالف (۲۰۰۱) و پرسشنامه عملکرد شغلی نگوین و نگوین (۲۰۱۲) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش مدل سازی معادلات ساختاری به کمک نرم افزار SmartPLS مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که عوامل روانی-اجتماعی تاثیر مثبت و معناداری بر تعهد سازمانی کارکنان دارند و تعهد سازمانی نیز به طور معناداری عملکرد شغلی آنان را ارتقا می دهد. همچنین مشخص شد که تعهد سازمانی نقش میانجی معناداری در رابطه بین عوامل روانی-اجتماعی و عملکرد شغلی ایفا می کند. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که ارتقای عوامل روانی-اجتماعی محیط کار از طریق تقویت تعهد سازمانی، زمینه ساز بهبود عملکرد شغلی کارکنان در سازمان امور مالیاتی کشور خواهد بود.

کلیدواژه ها:

عوامل روانی-اجتماعی ، تعهد سازمانی ، عملکرد شغلی.