تاثیر پداگوژی بازی محور بر افزایش انگیزش درونی و کاهش اضطراب یادگیری در دانش آموزان ابتدایی

پداگوژی بازی محور به عنوان رویکردی نوین در آموزش ابتدایی، در سال های اخیر توجه گسترده ای را به خود جلب کرده است. این رویکرد بر پایه استفاده از بازی های آموزشی دیجیتال و غیردیجیتال بنا شده و هدف آن ارتقای یادگیری، افزایش انگیزش درونی، تقویت مشارکت اجتماعی و کاهش اضطراب یادگیری دانش آموزان است. مقاله حاضر یک مرور نظام مند از پژوهش های داخلی و خارجی در این حوزه ارائه می دهد. در این مرور، منابع علمی از پایگاه های بین المللی و داخلی گردآوری و بر اساس پیامدهای آموزشی، انگیزشی و روان شناختی دسته بندی شدند. یافته ها نشان می دهند که پداگوژی بازی محور اثرات متوسط تا بزرگ بر یادگیری مفاهیم درسی دارد و موجب افزایش خودکارآمدی و انگیزش درونی دانش آموزان می شود. همچنین، طراحی بازی هایی با بازخورد فوری و فرصت شکست امن، به کاهش اضطراب یادگیری و افزایش جرات مندی شناختی کمک کرده است. در ایران، پژوهش ها بیشتر بر یادگیری مفاهیم و مشارکت تمرکز داشته اند و کمتر به سنجش نظام مند اضطراب یادگیری پرداخته اند. با این حال، مطالعات داخلی بر اهمیت بازی های بومی و محلی در افزایش پذیرش و مشارکت دانش آموزان تاکید کرده اند. تحلیل نتایج نشان می دهد که اثربخشی پداگوژی بازی محور وابسته به سه عامل کلیدی است: طراحی آموزشی دقیق و هم تراز با اهداف درسی، مربی گری فعال معلم در جریان بازی، و بومی سازی محتوا متناسب با فرهنگ و منابع مدرسه. بر اساس این مرور، پیشنهاد می شود مطالعات آینده با استفاده از ابزارهای استاندارد برای سنجش انگیزش و اضطراب یادگیری، طراحی نیمه آزمایشی با گروه کنترل، و پیگیری میان مدت اجرا شوند. همچنین، آموزش معلمان و ادغام فعالیت های بازی محور در برنامه های درسی رسمی، از پیش نیازهای مقیاس پذیری و پایداری این رویکرد در مدارس ابتدایی ایران است.

کلیدواژه ها:

پداگوژی بازی محور ، آموزش ابتدایی ، انگیزش درونی ، اضطراب یادگیری ، بازی های بومی