پیش بینی استرس پس از سانحه ی پیچیده بر اساس سبک های دلبستگی و شفقت به خود در دانشجویان ایرانی

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی استرس پس از سانحه ی پیچیده بر اساس سبک های دلبستگی (ایمن، اجتنابی و اضطرابی) و شفقت به خود انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه ی آماری آن در برگیرنده ی دانشجویان مشغول به تحصیل در یکی از دانشگاه های ایران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. ۳۱۹ دانشجو (۲۵۵ زن و ۶۴ مرد) به روش نمونه گیری در دسترس در این پژوهش شرکت و پرسشنامه های نسخه ی فارسی پرسشنامه ی بین المللی تروما (ITQ) (نریمان، ۱۴۰۳)، نسخه ی کوتاه پرسشنامه ی شفقت به خود (SCS-SF) (Ghorbani et al., ۲۰۱۲) و نسخه ی تجدیدنظرشده ی پرسشنامه ی دلبستگی بزرگسالان (RAAS) (Collins, ۱۹۹۶a) را تکمیل کردند. به منظور تحلیل داده های پژوهش از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون همزمان استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که با افزایش نمره ی افراد در سبک دلبستگی اجتنابی (۵۳۸/۰ = r، ۰۱/۰>P) و سبک دلبستگی اضطرابی (۵۷۴/۰ = r، ۰۱/۰>P)، نمره ی افراد در اختلال استرس پس از سانحه ی پیچیده (cPTSD) افزایش می یابد. در مقابل، با افزایش نمره ی افراد در سبک دلبستگی ایمن (۳۹۶/۰- = r، ۰۱/۰>P ) و شفقت به خود (۶۲۴/۰- = r، ۰۱/۰>P)، نمره ی افراد در اختلال استرس پس از سانحه ی پیچیده (cPTSD) کاهش می یابد. بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که سبک های دلبستگی (ایمن، اجتنابی و اضطرابی) و شفقت به خود عوامل مهم پیش بینی کننده ی اختلال استرس پس از سانحه ی پیچیده هستند و ۳/۵۵ درصد از واریانس آن را تبیین می کنند. پرداختن به سبک های دلبستگی و شفقت به خود می تواند نقش مهم و پررنگی در درمان این اختلال داشته باشد.

کلیدواژه ها:

استرس پس از سانحه ی پیچیده ، سبک های دلبستگی ، دلبستگی ، شفقت به خود