نقش برنامه ریزی آموزشی در توسعه سواد دیجیتال در عصر هوش مصنوعی

تحولات شتابان فناوری های دیجیتال و گسترش هوش مصنوعی، ساختارهای آموزشی را با تغییرات بنیادین مواجه ساخته و ضرورت بازاندیشی در اهداف و فرایندهای یاددهی–یادگیری را برجسته کرده است. در این میان، سواد دیجیتال به عنوان یکی از مولفه های کلیدی شایستگی های قرن بیست ویکم، نقش تعیین کننده ای در توانمندسازی یادگیرندگان برای زیست موثر در جامعه دیجیتال ایفا می کند. با این حال، تحقق سواد دیجیتال تنها از طریق دسترسی به فناوری ممکن نیست، بلکه مستلزم برنامه ریزی آموزشی هدفمند، نظام مند و مبتنی بر تحولات فناورانه است. هدف مقاله حاضر، مرور و تحلیل پژوهش های انجام شده درباره نقش برنامه ریزی آموزشی در توسعه سواد دیجیتال در عصر هوش مصنوعی است. بدین منظور، مطالعات داخلی و خارجی منتشرشده در حوزه آموزش، فناوری و سیاست گذاری آموزشی مورد بررسی قرار گرفته و یافته ها بر اساس ابعاد مفهومی سواد دیجیتال، رویکردهای برنامه ریزی آموزشی و چالش های اجرایی طبقه بندی شده اند. نتایج مرور نشان می دهد که برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر شایستگی، انعطاف پذیر و همسو با تحولات فناوری می تواند نقش موثری در ارتقای سواد دیجیتال ایفا کند. با این حال، چالش هایی همچون شکاف دیجیتال، کمبود توانمندی حرفه ای معلمان و نبود چارچوب های منسجم سیاستی، تحقق کامل این هدف را با محدودیت مواجه کرده است. در پایان، پیشنهادهایی برای بهبود برنامه ریزی آموزشی با رویکرد توسعه سواد دیجیتال در عصر هوش مصنوعی ارائه می شود

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال ، برنامه ریزی آموزشی ، هوش مصنوعی ، مهارت های قرن ۲۱ ، فناوری آموزشی