ارزیابی فرصت های توسعه بوم گردشگری دریایی با رویکرد ایجاد اشتغال پایدار در جوامع محلی (منطقه ساحلی چابهار)

بوم گردشگری دریایی به عنوان یک استراتژی محوری در توسعه صنعت گردشگری مدرن، نقشی اساسی در تحقق اهداف توسعه پایدار ایفا می کند؛ این شاخه از گردشگری فراتر از تفریحات صرف آبی، بر برقراری ارتباط عمیق با محیط زیست و فرهنگ ساحلی تاکید دارد، که این امر به طور مستقیم بر ایجاد و تثبیت فرصت های شغلی پایدار در جوامع محلی تاثیر می گذارد.در نتیجه هدف مقاله ی موجود، ارزیابی فرصت های توسعه بوم گردشگری دریایی در چابهار و تبیین نقش آن در ایجاد اشتغال پایدار محلی است. این پژوهش با شناسایی ظرفیت ها و موانع، به دنبال تدوین راهبردهایی است که توسعه اقتصادی منطقه را با حفاظت از اکوسیستم های دریایی و توانمندسازی جوامع محلی پیوند دهد.این تحقیق توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای،گزارش ها ومنابع معتبر اینترنتی گردآوری شده است.مطالعه موردی منطقه ساحلی چابهار، با دربرگیری جاذبه های منحصربه فردی چون تالاب لیپار و سواحل بکر مکران، پتانسیل فوق العاده ای را برای تبدیل شدن به قطب اکوتوریسم دریایی نشان داد. با این وجود، تحلیل یافته ها حاکی از آن است که توسعه مورد نظر با موانعی جدی روبروست؛ این موانع عمدتا شامل فقدان زیرساخت های آموزشی تخصصی در زمینه مدیریت پسماند و ایمنی دریایی، و همچنین ساختار توزیع ناعادلانه درآمد است که در آن واسطه ها نقش پررنگی دارند و مانع از رسیدن مزایای اقتصادی به دست صیادان و صنعتگران بومی می شوند. برای عبور از این موانع و تضمین پایداری اشتغال، راهکارهای عملیاتی شامل تاسیس مرکز آموزش کاربردی تخصصی، الزام قانونی همراهی راهنمایان بومی در مناطق حساس و رسمیت بخشی به نقش راهنمایان بومی و روایت گران میراث شفاهی پیشنهاد می شود تا سرمایه گذاری بر طبیعت منطقه، به ارتقاء مستقیم معیشت و توانمندسازی اجتماعی اهالی منجر گردد.

کلیدواژه ها:

گردشگری پایدار ، بوم گردشگری دریایی ، گردشگری ساحلی ، اشتغال پایدار ، منطقه ی ساحلی چابهار