بررسی رابطه ذهنیت رشد با احساس تعلق دانش آموزان به مدرسه

هدف اصلی این پژوهش مروری، بررسی و تبیین رابطه میان ذهنیت رشد و احساس تعلق به مدرسه در میان دانش آموزان است. در این راستا، با مرور ادبیات نظری شامل آثار کارول دوئک در حوزه نظریه های ضمنی هوش و چارچوب یکپارچه آلن و همکاران در مورد تعلق، نشان داده شد که ذهنیت رشد از طریق مکانیسم های متعددی بر احساس تعلق تاثیر می گذارد. یافته ها حاکی از آن است که دانش آموزان دارای ذهنیت رشد، با اتخاذ اهداف یادگیری و تفسیر شکست ها به عنوان عوامل قابل کنترل، واکنش های تلاش گرا و سازنده ای از خود نشان می دهند که منجر به افزایش شایستگی های اجتماعی، بهره گیری از فرصت های تعامل و ادراکات مثبت تر از محیط مدرسه می گردد. در مقابل، ذهنیت ثابت با ایجاد الگوی درماندگی و تمرکز بر اهداف عملکردی، مانع از شکل گیری پیوندهای اجتماعی سالم می شود. در نهایت، نتایج این مطالعه بیانگر آن است که پرورش ذهنیت رشد می تواند به عنوان یک راهکار اساسی برای تقویت احساس تعلق، انگیزش تحصیلی و بهزیستی روان شناختی دانش آموزان در محیط های آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ذهنیت رشد ، احساس تعلق به مدرسه ، نظریه اهداف پیشرفت ، نظریه اسناد