بررسی تاثیر سیاست های شهرسازی بر کاهش آسیب های اجتماعی شهری

گسترش سریع شهرنشینی در دهه های اخیر، شهرها را با طیفی از آسیب های اجتماعی همچون افزایش احساس ناامنی، گسست اجتماعی، حاشیه نشینی و کاهش کیفیت تعاملات شهری مواجه ساخته است. در این میان، رویکردهای نوین نشان می دهند که این آسیب ها صرفا پیامد عوامل اقتصادی یا فرهنگی نیستند، بلکه به طور معناداری با نحوه سازمان دهی فضایی و سیاست های شهرسازی مرتبط اند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش سیاست های شهرسازی در کاهش آسیب های اجتماعی شهری، تلاش می کند پیوند میان ساختار کالبدی شهر و پویایی های اجتماعی را در قالب یک چارچوب نظری منسجم تحلیل کند. روش پژوهش از نوع تحلیلی اسنادی بوده و با بررسی دیدگاه های نظری، الگوهای برنامه ریزی شهری و مطالعات مرتبط، سازوکارهای اثرگذاری سیاست های فضایی بر پیشگیری اجتماعی واکاوی شده است. یافته ها نشان می دهد سیاست هایی نظیر تقویت فضاهای عمومی، اختلاط کاربری ها، ارتقای دسترسی و توجه به عدالت فضایی می توانند از طریق افزایش نظارت اجتماعی، تقویت حس تعلق مکانی و ارتقای سرمایه اجتماعی، زمینه های بروز آسیب ها را کاهش دهند. بر این اساس، شهرسازی می تواند به عنوان ابزاری پیشگیرانه و پایدار در سیاست گذاری اجتماعی مورد توجه قرار گیرد و رویکردی یکپارچه میان طراحی شهری و مدیریت اجتماعی را ضروری سازد.

کلیدواژه ها:

شهرسازی پیشگیرانه ، آسیب های اجتماعی شهری ، عدالت فضایی ، سرمایه اجتماعی ، کیفیت محیط شهری