نقش معماری بیو فیلیک در توسعه پایدار شهری با تاکید بر فضاهای عمومی

طراحی بیوفیلیک به عنوان رویکردی طبیعت محور در توسعه شهری، تلاشی برای بازگرداندن پیوند میان انسان و طبیعت در بسترهای شهری است پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش معماری بیو فیلیک در توسعه پایدار شهری با تاکید بر فضاهای عمومی می باشد که با روش کیفی و مطالعات اسنادی و کتابخانه ای انجام شده است. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که برنامه ریزی شهری بیش از گذشته بر حفاظت از اراضی، توجه به محیط زیست و شکل گیری الگویی مبتنی بر توسعه پایدار تمرکز دارد بنابراین در توسعه شهری و طراحی بیوفیلیک در فضاهای عمومی می بایست با طراحی بناهای شاخص بر اساس مواد و مصالح بومی با الگوبرداری از محیط محلی، افزایش سطح فضاهای پیاده، احداث عناصر آبی، افزایش تعداد و وسعت نمادهای سبز شهری، تبدیل بخشی از باغات خصوصی به فضاهای جمعی عمومی شهری با حفظ کاربری، طراحی المان های بومی دارای قابلیت بیوفیلیکی در شهر، طراحی منطقه ویژه دوچرخه سواری، استفاده از ظرفیت های بیولوژیکی و پارک ها جهت توسعه شهری طبیعت محور، توسعه زمین های دولتی در جهت طرح های بیوفیلیکی و ایجاد راه های عبوری سبز و راه های پیاده محور با سنگ فرش های طبیعی در جهت اجرای آن گام برداشت.

کلیدواژه ها:

معماری بیوفیلیک ، توسعه شهری ، فضاهای عمومی ، توسعه پایدار