تحلیل و بررسی پیشگیری غیر کیفری از تغییر کاربری اراضی کشاورزی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 196

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

HELSCONF09_013

تاریخ نمایه سازی: 13 اردیبهشت 1405

چکیده مقاله:

یشگیری غیرکیفری از تغییر کاربری اراضی کشاورزی به مجموعه تدابیر حقوقی، اداری، اقتصادی، فرهنگی و برنامه ریزی اطلاق می شود که بدون توسل به ضمانت اجراهای کیفری، درصدد مهار و هدایت رفتارهای منجر به تغییر کاربری هستند. در حقوق ایران، چارچوب اصلی این سیاست در قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ ها شکل گرفته است که علاوه بر پیش بینی ضمانت اجراهای کیفری، بر سازوکارهای پیشینی همچون نظام مجوزدهی، نظارت اداری و کنترل طرح های توسعه تاکید دارد. رویکرد غیرکیفری بر این مبنا استوار است که پیشگیری موثر، مستلزم مدیریت ساختاری عوامل اقتصادی و فضایی تغییر کاربری از جمله افزایش ارزش زمین در حریم شهرها و ضعف نظارت محلی است، نه صرفا مجازات پسینی متخلفان. در سطح ساختاری، ابزارهایی مانند آمایش سرزمین، طرح های جامع و تفصیلی شهری و روستایی، تعیین حریم و محدوده شهرها، ایجاد بانک اطلاعات اراضی، و تقویت نظارت جهاد کشاورزی، نقش بنیادین در پیشگیری غیرکیفری دارند. همچنین سیاست های حمایتی نظیر اعطای تسهیلات، بیمه محصولات کشاورزی، تضمین خرید محصولات و ایجاد مشوق های مالیاتی می تواند انگیزه اقتصادی مالکان برای حفظ کاربری کشاورزی را افزایش دهد. در این چارچوب، هماهنگی نهادی میان وزارت جهاد کشاورزی، شهرداری ها، شوراهای اسلامی و مراجع ثبت اسناد، از طریق سازوکارهایی مانند کمیسیون های تخصصی تغییر کاربری، اهمیت ویژه ای دارد؛ زیرا تعارض نهادی و خلا نظارتی از عوامل تسهیل کننده تغییرات غیرمجاز به شمار می رود. در بعد اجتماعی و فرهنگی، ارتقای آگاهی عمومی نسبت به کارکردهای زیست محیطی و امنیت غذایی اراضی کشاورزی، مشارکت جوامع محلی در فرایند تصمیم گیری و شفافیت اطلاعات مربوط به مجوزها، از ارکان پیشگیری غیرکیفری محسوب می شود. توسعه روستایی پایدار، ایجاد اشتغال غیرکشاورزی مکمل و بهبود زیرساخت های روستایی نیز با کاهش فشار اقتصادی بر زمین، احتمال تغییر کاربری را تقلیل می دهد. بدین ترتیب، پیشگیری غیرکیفری با رویکردی چندبعدی و آینده نگر، می کوشد پیش از وقوع تخلف، بسترهای آن را مدیریت و کنترل کند و از رهگذر سیاست گذاری هماهنگ، تعادل میان توسعه و صیانت از اراضی کشاورزی را برقرار سازد. روش انجام تحقیق، روش تحلیلی- توصیفی است. مطالب از طریق مراجعه به کتابخانه ها، استفاده از کتب و مقالات حقوقی و نظرات دکترین حقوقی و اساتید دانشگاه و پایگاه های اینترنتی معتبر از ابزار فیش برداری استفاده و گردآوری شده است.

نویسندگان

سیامک سالی

دانشجوی کارشناسی ارشد/رشته حقوق/ گرایش کیفری و جرم شناسی/ دانشگاه آزاد اسلامی واحد سنندج