مقایسه اثربخشی روش تدریس مجازی و حضوری در مدارس متوسطه

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی روش تدریس مجازی و حضوری در مدارس متوسطه انجام شد. با گسترش فناوری های آموزشی و تجربه فراگیر آموزش از راه دور، مسئله اصلی نظام های آموزشی، انتخاب یا ترکیب بهینه ای از شیوه های تدریس است که بتواند هم زمان کیفیت یادگیری، مشارکت فعال، انگیزش تحصیلی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را ارتقا دهد. در این چارچوب، اثربخشی به مثابه میزان تحقق اهداف آموزشی در سطح شناختی، عاطفی و رفتاری در نظر گرفته شد و بر نقش متغیرهای زمینه ای همچون کیفیت زیرساخت فناوری، شایستگی دیجیتال معلمان، فرصت تعامل اجتماعی، مدیریت کلاس و عدالت آموزشی تاکید گردید. ادبیات پژوهش نشان می دهد آموزش حضوری معمولا در تعاملات چهره به چهره و نظم دهی فرایند یاددهی–یادگیری مزیت دارد، در حالی که آموزش مجازی در انعطاف پذیری زمانی/مکانی، دسترسی به منابع چندرسانه ای و امکان شخصی سازی یادگیری برجسته است و پیامدهای آن به شدت تحت تاثیر آمادگی مدرسه و خانواده قرار می گیرد.روش پژوهش حاضر از نوع کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی–مقایسه ای (و در صورت اجرای میدانی می تواند علی–مقایسه ای) است. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه (اول/دوم) در مدارس یک منطقه آموزشی در سال تحصیلی جاری است و نمونه به شیوه خوشه ای چندمرحله ای انتخاب می شود. گردآوری داده ها با استفاده از آزمون پیشرفت تحصیلی/نمرات استاندارد، پرسشنامه مشارکت تحصیلی، پرسشنامه انگیزش تحصیلی و چک لیست/پرسشنامه کیفیت تجربه آموزشی (در دو بستر مجازی و حضوری) انجام می گیرد. تحلیل داده ها با آمار توصیفی و آزمون های استنباطی (t مستقل یا MANOVA/ANCOVA با کنترل پیش آزمون و متغیرهای مداخله گر) صورت می پذیرد. انتظار می رود نتایج، تفاوت های معنادار میان دو روش را در ابعاد گوناگون یادگیری نشان دهد و همچنین نقش متغیرهای میانجی مانند زیرساخت فناوری و مهارت معلم را در تبیین پیامدها آشکار سازد؛ به گونه ای که پیشنهادهای اجرایی برای بهبود کیفیت تدریس و طراحی الگوی ترکیبی ارائه شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، آموزش حضوری ، اثربخشی تدریس ، مدارس متوسطه ، مشارکت تحصیلی ، انگیزش تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، یادگیری ترکیبی