مدیریت هیجان در محیط های آموزشی: رویکردهای مبتنی بر علوم تربیتی و روان شناسی

مدیریت هیجان به عنوان یک مولفه حیاتی در محیط های آموزشی، نقشی محوری در ارتقای عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان و معلمان ایفا می کند. استرس های ناشی از فشارهای تحصیلی، تعاملات اجتماعی و چالش های محیطی، ضرورت پرداختن به این موضوع را افزایش می دهد؛ با این حال، رویکردهای نظری موجود اغلب فاقد یک چارچوب یکپارچه هستند که ابعاد روان شناختی فردی و ابعاد تربیتی محیطی را به صورت همزمان مورد توجه قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل تطبیقی و تلفیق رویکردهای مبتنی بر علوم تربیتی و روان شناسی، به بررسی چگونگی مدیریت هیجان در بافتار آموزشی می پردازد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که رویکرد روان شناسی عمدتا بر مکانیسم های فردی تنظیم هیجان، مانند هوش هیجانی، بازسازی شناختی و تاب آوری، تاکید دارد، در حالی که رویکردهای علوم تربیتی بر عوامل زمینه ای، محیط کلاس، و برنامه های درسی اجتماعی-هیجانی متمرکز هستند. تحلیل انجام شده نشان می دهد که اثربخشی مداخلات مدیریت هیجان در گرو تلفیق این دو دیدگاه است؛ یعنی هم تقویت توانمندی های درونی فرد و هم بهبود شرایط محیطی و تعاملات اجتماعی-آموزشی. این پژوهش با ارائه چارچوبی یکپارچه، پیامدهای مهمی برای طراحی سیاست های آموزشی، توسعه برنامه های درسی، و آموزش معلمان دارد. نتیجه گیری می شود که رویکردهای جامع و بین رشته ای که هم به ابعاد فردی و هم به ابعاد سیستمی توجه می کنند، برای ایجاد محیط های یادگیری بهینه و پایدار ضروری هستند.

کلیدواژه ها:

تنظیم هیجان ، روان شناسی تربیتی ، یادگیری اجتماعی-عاطفی ، هوش هیجانی ، محیط های آموزشی