بررسی نگرش معلمان نسبت به هوش مصنوعی در آموزش

با توجه به گسترش فزاینده فناوری های هوش مصنوعی در محیط های آموزشی و ضرورت آمادگی نظام های پرورشی برای پذیرش این تحول، بررسی نگرش های عاملان کلیدی، یعنی معلمان، نسبت به این پدیده ی نوظهور از اهمیت جامعه شناختی و روان شناختی بالایی برخوردار است. پژوهش حاضر با هدف تبیین عمق نگرش معلمان شهر جیرفت نسبت به کاربرد هوش مصنوعی در فرآیندهای آموزشی و پرورشی انجام گرفت، و تلاش نمود تا موانع ادراکی و تسهیل گرهای انگیزشی مرتبط با پذیرش یا مقاومت در برابر این فناوری را شناسایی و دسته بندی کند. نتایج حاکی از آن است که نگرش معلمان دوگانگی معناداری را منعکس می کند؛ در حالی که سطح بالایی از آمادگی ابزاری را برای بهره برداری از ابزارهای هوش مصنوعی در بهبود کارایی تدریس نشان دادند، مقاومت قابل توجهی در بعد مولفه های ادراکی و عاطفی نظیر نگرانی های اخلاقی، حفظ استقلال حرفه ای، و تهدیدات بالقوه شغلی مشاهده شد. تحلیل یافته ها مشخص ساخت که عوامل روان شناختی کلیدی، مانند میزان خودکارآمدی معلم در استفاده از فناوری و درک فرهنگی از ماهیت تغییرات آموزشی، تاثیر مستقیمی بر شدت پذیرش یا رد این تکنولوژی ها دارد. این یافته ها در فراهم آوردن زمینه های علمی برای تدوین سیاست های آموزشی مبتنی بر شواهد و طراحی برنامه های توسعه حرفه ای هدفمند برای معلمان اهمیت بنیادین دارند تا مسئولین پرورشی بتوانند به جای تمرکز صرف بر مهارت های فنی، به مدیریت موفقیت آمیز چالش های روان شناختی و فرهنگی مرتبط با ادغام هوش مصنوعی در نظام آموزشی کشور بپردازند و انتقال به پارادایم های نوین آموزشی را تسهیل نمایند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، نگرش معلمان ، پذیرش فناوری ، فناوری آموزشی