تحلیل نقش احساس بی معنایی، پوچی و بحران وجودی در رفتارهای خودکشی گرایانه

پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل جامع شواهد موجود پیرامون ارتباط بین احساس بی معنایی، پوچی و بحران های وجودی با رفتارهای خودکشی گرایانه از طریق روش مرور نظام مند انجام شد. این مطالعه به دنبال استخراج و ترکیب یافته های کمی و کیفی مرتبط برای تبیین مکانیسم های دقیق این ارتباط بود. یک جستجوی گسترده در پایگاه های داده کلیدی بر اساس راهبرد جستجوی تعریف شده، با کلیدواژه های مرتبط اجرا گردید. نتایج مرور به طور قوی تایید کردند که مفاهیم وجودی، نقش محوری در آسیب پذیری خودکشی دارند. بی معنایی و پوچی فراتر از یک عامل خطر ساده، به عنوان هسته شناختی-هیجانی عمل کرده و شدت علائم افسردگی و ناامیدی را تشدید می کنند. شواهد نشان داد که بحران وجودی آستانه تحمل فرد در برابر رنج را کاهش داده و فرد را به سمت خودکشی به عنوان راهی برای فرار از بار معنایی سوق می دهد. همچنین، مداخلات مبتنی بر معنابخشی، کارایی قابل توجهی در کاهش افکار خودکشی در نمونه های مختلف نشان دادند. این مرور نظام مند بر لزوم ادغام ارزیابی های وجودی در پروتکل های استاندارد غربالگری خودکشی تاکید می ورزد و پیشنهاد می کند که پژوهش های آتی باید بر مطالعات مداخله ای کنترل شده با تمرکز بر سنجش تغییرات در ابعاد هدفمندی زندگی متمرکز شوند تا اثربخشی درمان های معنا-محور به طور دقیق تری مستند گردد.

کلیدواژه ها:

بی معنایی ، پوچی ، بحران وجودی ، خودکشی ، لوگوتراپی