رابطه سبک یادگیری و عملکرد تحصیلی

در آموزش های رسمی، بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و عملکرد تحصیلی از منظر عدالت آموزشی، کارایی تدریس و سیاست گذاری آموزشی اهمیت یافته و پژوهش های روان شناسی یادگیری و علوم تربیتی نشان می دهد که این رابطه از طریق سازوکارهای شناختی، انگیزشی و اجتماعی-فرهنگی که محیط آموزشی را دربرمی گیرد، شکل می گیرد. این مطالعه نظری - مفهومی با هدف بازنگری ادبیات موجود، تبیین چارچوب های مفهومی برای درک سازوکارهای ارتباطی میان سبک های یادگیری و نتایج تحصیلی و پیشنهاد مدل های تبیینی است که به همسویی میان تدریس، ارزیابی و محیط آموزشی با تفاوت های فردی کمک کند. یافته های کلیدی نشان می دهد که رابطه سبک های یادگیری و عملکرد تحصیلی یک رابطه ساده نیست؛ بلکه از تعامل بین ویژگی های یادگیرنده، راهبردهای یادگیری، بازخورد آموزشی و فضای کلاس می گذرد و با طراحی آموزشی همسو و ارزیابی های چندوجهی قابل تقویت است. این پژوهش به نقد برخی مبانی سنتی سبک های یادگیری می پردازد و بر پویایی و تغییرپذیری ترجیحات یادگیری و ضرورت رویکردهای چندحسی و فراگیر تاکید می کند. نتیجه گیری حاکی از آن است که طراحی فراگیر، توسعه حرفه ای معلمان و ارزیابی های چندبعدی می تواند سیاست گذاری آموزشی و پژوهش های آینده را همسو ساخته و امکان کاربردهای بین رشته ای را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، همبستگی بین سبک های یادگیری و عملکرد تحصیلی ، ابزارهای اندازه گیری سبک های یادگیری