خودسازی فردی؛ راهبردی روان شناختی برای رفع موانع ظهور با تاکید بر گام دوم انقلاب

ظهور امام زمان(عج) فرجام فرایندی تاریخی مبتنی بر تحول تدریجی فردی و اجتماعی است که تحقق آن مشروط به رفع موانع متعددی می باشد. این پژوهش با روش کتابخانه ای تحلیلی و با تکیه بر منابع معتبر، آیات قرآن، روایات شیعه و بیانیه گام دوم انقلاب اسلامی، به دنبال شناسایی مهم ترین موانع ظهور و راهکارهای برون رفت از آنهاست. یافته ها نشان می دهد موانع ظهور در سه گونه اصلی دسته بندی می شوند: موانع سیاسی ریشه در سلطه استکبار جهانی دارد و تا تغییر موازنه قدرت به نفع مستضعفان، ظهور محقق نمی شود؛ موانع معرفتی شامل جهل، شبهات، شک، انکار، ارتداد و حس گرایی افراطی، شناخت صحیح امام را هنگام ظهور دشوار می سازد؛ و موانع اجتماعی فرهنگی همچون دنیاپرستی، ترس جمعی، فردگرایی، مصرف گرایی و یاس، حتی در پذیرندگان نظری امام، مانع همراهی عملی می گردد. این پژوهش نتیجه می گیرد خودسازی فردی در سه ساحت ایمانی، معرفتی و عملی، کلید اصلی برون رفت از تمامی این موانع است. خودسازی ایمانی با تقویت توکل و شهادت طلبی، ترس از استکبار را از بین می برد؛ خودسازی معرفتی با علم آموزی و تزکیه قلب، نورانیت و بصیرت ایجاد کرده و انسان را از شک و انکار مصون می دارد؛ و خودسازی عملی با اصلاح سبک زندگی، قناعت، تعاون، ایثار و امیدآفرینی، فرهنگ جامعه را برای پذیرش حکومت عدل جهانی آماده می سازد. بیانیه گام دوم با تاکید بر علم و پژوهش، معنویت و اخلاق، عدالت، اقتصاد مقاومتی، عزت ملی و سبک زندگی اسلامی، منشوری برای خودسازی تمدنی ترسیم کرده است. انتظار فعال، عین خودسازی است و هر خواهان همراهی با امام، باید از امروز خود را برای آن روز بزرگ آماده سازد.

کلیدواژه ها:

خودسازی فردی ، موانع ظهور ، امام زمان(عج) ، بیانیه گام دوم انقلاب ، انتظار فعال