نقش روش های فعال یاددهی–یادگیری در بهبود مشارکت دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف اصلی این پژوهش، بررسی نقش و تاثیر به کارگیری روش های فعال یاددهی-یادگیری در بهبود کمی و کیفی مشارکت دانش آموزان دوره ابتدایی است. در این راستا، پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با مرور نظام مند ادبیات پژوهشی و تجربیات عملی، به تبیین ارتباط بین فلسفه یادگیری فعال و افزایش درگیری شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان در فرآیند آموزش می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که روش های فعالی همچون یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، روش کاوشگری، ایفای نقش، مباحثه و استفاده از فناوری های تعاملی، با انتقال نقش دانش آموز از گیرنده منفعل به سازنده فعال دانش، موجب افزایش معنادار مشارکت آنان می شوند. مکانیسم های این تاثیر از طریق ایجاد انگیزه درونی، مرتبط ساختن آموزش با زندگی واقعی، تقویت حس کنجکاوی، فراهم آوردن فرصت ابراز وجود، پرورش مهارت های ارتباطی و ایجاد فضایی چالش برانگیز و در عین حال ایمن عمل می کنند. این مقاله استدلال می کند که مشارکت حداکثری دانش آموزان، که یکی از کلیدی ترین شاخص های اثربخشی آموزش در عصر حاضر محسوب می شود، در گرو جایگزینی الگوهای منسوخ سخنرانی-محور با الگوهای دانش آموز-محور است. در نتیجه، موفقیت در بهبود مشارکت، مستلزم باور معلمان به ظرفیت های دانش آموزان، تغییر در نقش معلم از انتقال دهنده به تسهیل گر، طراحی دقیق موقعیت های یادگیری فعال و ایجاد تغییرات لازم در محیط فیزیکی و فرهنگی کلاس درس است. پیاده سازی صحیح این روش ها نه تنها مشارکت ظاهری، بلکه درگیری عمیق شناختی و عاطفی را به ارمغان می آورد که به نوبه خود، به تحقق یادگیری پایدار، عمیق و همه جانبه در دانش آموزان دوره ابتدایی منجر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

روش های فعال تدریس ، مشارکت دانش آموز ، درگیری تحصیلی ، دوره ابتدایی ، یادگیری سازنده گرا ، نقش تسهیل گری معلم.