امنیت روانی کلاس درس در ارتقای یادگیری پایدار
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 46
فایل این مقاله در 17 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
CONFEDUE02_033
تاریخ نمایه سازی: 13 اردیبهشت 1405
چکیده مقاله:
امنیت روانی در کلاس درس به عنوان یکی از پیش نیازهای بنیادین برای دستیابی به فرآیندهای یادگیری عمیق، معنادار و پایدار شناخته می شود. این پژوهش با هدف تبیین نقش محوری امنیت روانی در ارتقای یادگیری پایدار انجام شده است. یادگیری پایدار فراتر از صرف حفظ اطلاعات کوتاه مدت است و شامل توانایی دانش آموز در به کارگیری دانش، تفکر انتقادی، حل مسئله در موقعیت های جدید و انطباق پذیری شناختی است. محیط کلاس درس زمانی می تواند چنین یادگیری هایی را تسهیل کند که دانش آموزان در آن احساس امنیت عاطفی، اجتماعی و شناختی نمایند. نبود امنیت روانی، که اغلب با ترس از قضاوت، طرد شدن، یا شکست همراه است، سیستم های شناختی فرد را در حالت دفاعی قرار داده و منابع پردازش اطلاعات را به سمت مدیریت اضطراب هدایت می کند، در نتیجه ظرفیت یادگیری فعال و اکتشافی را به شدت کاهش می دهد.این مقاله با مروری جامع بر مبانی نظری از جمله نظریه خودتعیین گری (Deci & Ryan, ۲۰۰۲)، نظریه سازه گرایی اجتماعی (Vygotsky, ۱۹۷۸) و نظریه نیاز به تعلق (Baumeister & Leary, ۱۹۹۵)، به تبیین ساختار و مولفه های امنیت روانی می پردازد. امنیت روانی در کلاس درس مجموعه ای از عوامل زمینه ای شامل رابطه مثبت معلم-دانش آموز، تعاملات محترمانه همسالان، و فضایی برای اشتباه کردن بدون ترس از تنبیه یا تحقیر است. مولفه های کلیدی این سازه شامل اعتماد متقابل، احترام به تفاوت ها، و وضوح انتظارات است.نتایج حاصل از تحلیل های کیفی و کمی نشان می دهد که هرچه سطح امنیت روانی در کلاس بالاتر باشد، دانش آموزان در پذیرش چالش های یادگیری، مشارکت فعال در بحث ها، و به اشتراک گذاری ایده های نوآورانه ریسک پذیری بیشتری خواهند داشت. این امر مستقیما بر انگیزش درونی، خودکارآمدی تحصیلی و در نهایت، تثبیت و تعمیم دانش در طول زمان (یادگیری پایدار) تاثیر می گذارد. پژوهش حاضر بر این نکته تاکید می کند که یادگیری پایدار بدون بستری امن، صرفا یک امر رویاپردازانه باقی خواهد ماند. راهکارهای عملی برای پرورش این فضا، از جمله استفاده از بازخوردهای سازنده، تقویت همدلی، و طراحی فعالیت های مشارکتی امن، به تفصیل مورد بحث قرار گرفته اند. این مقاله به عنوان مرجعی برای سیاست گذاران آموزشی و معلمان فراهم می آید تا رویکردهای خود را به سمت ایجاد محیط های یادگیری حمایتی و پایدار تغییر دهند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان