بازاندیشی در الگوهای نوین برنامه ریزی درسی و نقش آن در ارتقای کیفیت یادگیری در مدارس معاصر

برنامه ریزی درسی به عنوان هسته مرکزی نظام های آموزشی، در دهه های اخیر با موجی از تحولات نظری و عملی مواجه شده است که بازاندیشی در مبانی، اصول و الگوهای آن را به ضرورتی انکارناپذیر در مدارس معاصر تبدیل کرده است. این مقاله مروری با هدف واکاوی نقش بازاندیشی در الگوهای نوین برنامه ریزی درسی و تاثیر آن بر ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان تدوین شده است. یافته های حاصل از مرور نظام مند منابع معتبر نشان می دهد که گذار از رویکردهای سنتی و موضوع محور به سوی الگوهای یادگیرنده محور، تلفیقی، انعطاف پذیر و مبتنی بر فناوری های هوشمند، دگرگونی عمیقی در فرایند یاددهی-یادگیری ایجاد کرده است. نظریه های نوین همچون هوش های چندگانه، رویکردهای شناختی و فراشناختی، و نیز بهره گیری از ظرفیت های هوش مصنوعی و فناوری های دیجیتال، امکان شخصی سازی یادگیری، طراحی برنامه های درسی پویا و پاسخی، و توانمندسازی معلمان را فراهم ساخته است. با این حال، کاربست این الگوها در نظام آموزشی با چالش های متعددی از جمله نارسایی های زیرساختی، مقاومت های نهادی، کمبود آمادگی معلمان و پیچیدگی های فرهنگی-اجتماعی روبه رو است. مقاله نتیجه می گیرد که بازاندیشی موثر در برنامه ریزی درسی مستلزم اتخاذ رویکردی تلفیقی، بومی سازی شده و اخلاق محور است که ضمن بهره گیری از دستاوردهای جهانی، به اقتضائات بومی و نقش بی بدیل معلم به عنوان تسهیل گر و راهبر تربیتی توجه داشته باشد.

کلیدواژه ها:

بازاندیشی ، الگوهای نوین برنامه ریزی درسی ، کیفیت یادگیری ، مدارس معاصر ، یادگیری