تاثیر آموزش مبتنی بر مشارکت اجتماعی بر پایداری انگیزه درونی با نقش تعدیل گر جو روان شناختی کلاس؛چالش ها و فرصت ها

انگیزه درونی به عنوان نیروی محرکه یادگیری خودانگیخته و عمیق، نقشی اساسی در موفقیت تحصیلی بلندمدت دانش آموزان ایفا می کند. با این حال، رویکردهای سنتی مبتنی بر پاداش و تنبیه، هرچند در کوتاه مدت رفتار را تغییر می دهند، در بلندمدت به تضعیف و ناپایداری انگیزه درونی می انجامند. در مقابل، آموزش مبتنی بر مشارکت اجتماعی به دلیل ظرفیت ذاتی در ایجاد حس تعلق، خودمختاری و شایستگی، رویکردی امیدبخش محسوب می شود. اما جو روان شناختی کلاس می تواند به عنوان متغیری تعدیل گر، اثربخشی این رویکرد را تشدید یا تضعیف نماید. هدف این مقاله مروری، تبیین تاثیر آموزش مبتنی بر مشارکت اجتماعی بر پایداری انگیزه درونی با در نظر گرفتن نقش تعدیل گر جو روان شناختی کلاس و شناسایی فرصت ها و چالش های پیش رو است.این مطالعه از نوع مروری است که با جستجوی هدفمند در منابع علمی معتبر داخلی و با استفاده از کلیدواژه های مرتبط انجام شده است. منابع مرتبط بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب، و یافته های آنها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی، سنتز و دسته بندی شده است.مشارکت اجتماعی از طریق ارضای همزمان نیازهای خودمختاری، شایستگی و ارتباط، پایداری انگیزه درونی را افزایش می دهد. با این حال، این تاثیر به شدت توسط جو روان شناختی کلاس تعدیل می شود؛ در کلاس هایی با جو باز و حمایت گر، مشارکت اجتماعی اثری مضاعف دارد، در حالی که در جو مستبدانه یا بی ساختار، می تواند به پیامدهای منفی بینجامد. فرصت هایی نظیر تقویت خودپنداره تحصیلی، کاهش وابستگی به پاداش های بیرونی، بهره مندی از فناوری های نوین در کنار چالش هایی مانند مقاومت معلمان، نظام ارزشیابی سنتی، کمبود زمان و تفاوت های فردی دانش آموزان شناسایی شد.پایداری انگیزه درونی نیازمند ایجاد سه گانه هماهنگ «مشارکت اجتماعی اصیل، جو روان شناختی حمایت گر و نظام ارزشیابی منعطف» است. معلمان پیش از اجرای فعالیت های مشارکتی باید به بهبود جو کلاس بپردازند و نظام های آموزشی نیز هماهنگی میان روش تدریس و ارزشیابی را در اولویت قرار دهند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر مشارکت اجتماعی ، انگیزه درونی ، پایداری انگیزشی ، جو روان شناختی کلاس ، یادگیری مشارکتی ، خودتعیین گری