تحلیل روانکاوانه رمان «بین القصرین» نجیب محفوظ و فواد حلمی (روان رنجور)

رمان «بین القصرین» از سه گانه «الشحاذ»، «زقاق المدق»، «بین القصرین» نجیب محفوظ است که در دوره نظام فاسد سرمایه داری مصر به رشته تحریر درآمده است. شخصیت های اصلی این داستان «یاسین، امینه، خدیجه، عایشه و سید احمد» هستند که با نوعی از روان رنجوری برخاسته از جامعه و محیط پیرامونشان روبرو هستند. به همین سبب، دیدگاه های نقد روان شناسی در مورد شخصیت روان رنجور این رمان، «فواد حلمی»، زمینه را برای نقد روان شناسی این اثر ادبی و شخصیت های داستانی آن فراهم آورده است. رمان «بین القصرین» دارای زمینه های روان شناسی است و بر این اساس، این مقاله بر آن است تا با روش توصیفی–تحلیلی به تحلیل روانکاوانه این اثر و شخصیت روان رنجور «فواد حلمی» در آن بپردازد. بر اساس یافته های پژوهش، شخصیت های داستان و فواد حلمی، شخصیت های روان رنجوری هستند که دارای نیازهایی همچون نیاز به استقلال، خودکفایی، کمال گرایی هستند که آن ها را از مردم دور ساخته و یا به دنبال مهرطلبی و تحسین از سوی جامعه هستند؛ همچنین برخی دیگر از نیازهای گرایش علیه مردم مانند بهره کشی و استفاده از دیگران در رسیدن به امیال و میل به تحسین شدن در آن ها هویداست.

کلیدواژه ها:

بین القصرین ، فواد حلمی ، روانکاوی