کاوشی پدیدار شناسانه در تجربه زیسته دانش آموزان، از تاثیر کتاب فارسی و متون ادبی بر احساس معنا و امید به زندگی

چکیدهاین پژوهش با هدف کاوش در تجربه زیسته دانش آموزان از تاثیر کتاب فارسی و متون ادبی بر احساس معنا و امید انجام شده است. روش پژوهش کیفی از نوع پدیدارشناسی و روایت پژوهی بود. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با چهار مشارکت کننده (دبیر ادبیات، معلم دکترای ادبیات، روان شناس بالینی و مترجم آثار معنادرمانی) گردآوری شد. متن مصاحبه ها عینا ثبت و کدگذاری اولیه در کنار روایت ها انجام گرفت. از تحلیل ۱۰۴ کد اولیه، هفت مقوله اصلی به دست آمد: توقف در روزمرگی، الگوسازی با شخصیت های ادبی، کاهش تنهایی از طریق خوانش جمعی، تنظیم هیجان با زبان شعری، افزایش آگاهی هیجانی، هویت مندی فرهنگی، و تطابق ادبیات فارسی با معنادرمانی. یافته ها نشان داد کتاب فارسی فراتر از یک منبع آموزشی، منبعی بومی برای معنادرمانی است. ادبیات با ایجاد مکث، ارائه الگوهای قهرمانی، تسهیل همدلی، آرام بخشی موسیقایی، تقویت هویت و هم راستایی با مفاهیم معنادرمانی، احساس معنا و امید را در دانش آموزان افزایش می دهد. پیشنهاد می شود معلمان از روش پرسشگری به جای حفظ محوری استفاده کنند و برنامه ریزان درسی به ظرفیت معنادرمانی متون توجه نمایند.کلیدواژه ها: کتاب فارسی، معنا، امید، معنادرمانی، تجربه زیسته