تحلیل عوامل موثر بر فرسودگی شغلی پرستاران در بخش های ویژه و راهکارهای کاهش آن

فرسودگی شغلی در میان پرستاران شاغل در بخش های ویژه (مانند آی سی یو، سی سی یو و بخش سوختگی) به دلیل مواجهه مستمر با شرایط بحرانی، مرگ ومیر بالا، تصمیم گیری های سریع و فشارهای روانی شدید، شیوع بالایی دارد و پیامدهای فردی، سازمانی و اجتماعی متعددی به همراه می آورد. مقاله حاضر با روش مروری کتابخانه ای، به تحلیل عوامل موثر بر فرسودگی شغلی پرستاران بخش های ویژه و ارائه راهکارهای کاهش آن می پردازد. یافته ها نشان می دهند که عوامل فردی (سن، سابقه کار، جنسیت، شخصیت)، عوامل سازمانی (بار کاری بالا، کمبود نیروی انسانی، شیفت های طولانی، حمایت ناکافی سرپرستان) و عوامل مرتبط با ماهیت بخش ویژه (مشاهده مکرر رنج و مرگ بیماران، تجهیزات پیچیده، خطاهای حاد) مهم ترین عوامل فرسودگی زا هستند. راهکارهای موثر شامل مداخلات فردی (مدیریت استرس، ذهن آگاهی، تاب آوری)، مداخلات سازمانی (بهبود نسب های staffing، مشاوره حرفه ای، برنامه های حمایت همتا، بازطراحی شیفت ها) و مداخلات مدیریتی (آموزش مستمر، پاداش های عاطفی و مالی، ایجاد فرهنگ گفتگو) می باشند. نتیجه گیری می شود که فرسودگی شغلی پرستاران بخش ویژه یک پدیده چندعاملی است و راهکارهای کاهش آن نیازمند رویکرد جامع و نظام مند در سطوح فردی، گروهی و سازمانی می باشد.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، پرستاران بخش ویژه ، عوامل سازمانی ، راهکارهای کاهش فرسودگی ، تاب آوری