چالش های احداث و نگهداری فضاهای ورزشی ویژه بانوان در مناطق حاشیه نشین

احداث فضاهای ورزشی ویژه بانوان در مناطق حاشیه نشین با چالش های چندلایه ای روبه روست که فراتر از کمبود اعتبار یا زمین است. این پژوهش ریشه های ناامنی در این فضاها را در قالب مفهوم «فضای بی دفاع شهری» تحلیل می کند. پنج لایه بی دفاعی شامل نبود نظارت طبیعی، مشکلات دسترسی، ضعف مالکیت اجتماعی، طراحی غیرهمراه با فرهنگ محلی و فقدان برنامه های نگهداری مشارکتی شناسایی شده اند. برای احیای نظارت طبیعی، طراحی فیزیکی باید با حذف موانع دید، ایجاد نقاط مکث، نورپردازی هوشمند، ورودی های متعدد و اتصال به کاربری های فعال محله همراه شود. فعال سازی اجتماعی از طریق کاربری های مختلط (مهدکودک، بازارچه، کلاس های آموزشی) و رویدادهای محلی، فضا را از خلا حضور انسانی خارج می کند. بازآفرینی فرهنگی و هویت بخشی با نام گذاری های بومی، آیین های زنانه و روایت پردازی، ترس از جرم را کاهش می دهد. در نهایت، پایداری احساس امنیت نیازمند شاخص های شهروندی ذهنی و عینی، سامانه بازخورد سریع، ارزیابی مشارکتی توسط خود بانوان و بستن حلقه ارتباطی با بازخورد مستمر است. نتیجه آنکه بدون رویکردی سیستماتیک و اجتماعی، هر فضای ورزشی جدید به یک «فضای بی دفاع دیگر» تبدیل خواهد شد.

کلیدواژه ها:

فضای بی دفاع شهری ، نظارت طبیعی ، فضاهای ورزشی بانوان ، مناطق حاشیه نشین ، فعال سازی اجتماعی ، کاربری های مختلط ،