اثربخشی آموزش مهارت های مثبت نگر بر تاب آوری جامعه فرهنگی ایران

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش روان درمانی مثبت نگر بر تاب آوری معلمان شاغل در شهرستان شهرکرد، به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری پژوهش حاضر را کلیه معلمان شاغل در شهرستان شهرکرد در سال ۱۴۰۴- ۱۴۰۳، تشکیل داد که از این تعداد، ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار تحقیق شامل مقیاس تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳) و برنامه مداخله ای روان درمانی مثبت نگر با ۸ جلسه بود که گروه آزمایش این آموزش را دریافت کردند درحالی که گروه کنترل چنین مداخله ای دریافت نکرد. به منظور تجزیه و تحلیل اطلاعات از بسته نرم افزاری علوم اجتماعی در دو بخش آمار توصیفی، (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس) استفاده شد. نتایج حاصل از تحلیل پژوهش نشان داد که آموزش روان درمانی مثبت نگر بر تاب آوری معلمان شهرکرد،(۷۹۹/۰=effect size، ۰۵/۰>p)، موثر است. بنابراین بر اساس نتایج حاصل از این تحقیق، می توان با استفاده از آموزش روان درمانی مثبت نگر، تاب آوری معلمان را بهبود داد. لذا، برنامه ریزی جهت ارتقاء و توسعه مهارت های مثبت اندیشی توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

روان درمانی مثبت نگر ، تاب آوری ، معلمان مدارس