نقش اقتصاد چرخه ای در بهبود مدیریت محیط زیستی پسماندهای ساختمانی

تولید پسماندهای ساختمانی (C&D) منجر به آلودگی محیط زیست، مسائل بهداشتی نامطلوب، مشکلات اقتصادی، اجتماعی و ایجاد محل های دفن پسماند نامطلوب می شود. پسماند صفر به معنای از بین بردن پسماند ها از طریق طراحی مجدد چرخه عمر محصول است. استراتژی هایی مانند طراحی محیط زیست، همزیستی صنعتی، مدیریت زنجیره تامین حلقه بسته، فناوری نوآورانه، نظارت بر محصول، ارزیابی چرخه عمر و سیستم مدیریت محیط زیست (EMS) برای اجرای مفهوم پسماند صفر در صنعت ساخت و ساز به کار رفته است. پسماند صفر به عنوان طراحی مجدد منابع برای کاهش اثرات مضر بر محیط زیست از طریق انتشار و به حداقل رساندن هدر رفت منابع از طریق یک رویکرد کل سیستم تعریف می شود. برای اجرای مفهوم پسماند صفر می توان از استراتژی ها، به عنوان مثال، طراحی زیست محیطی، همزیستی صنعتی، فناوری نوآورانه، نظارت محصول، ارزیابی چرخه عمر و سیستم مدیریت محیط زیست استفاده کرد. بنابراین، هدف این مقاله بررسی استراتژی های موجود برای پیاده سازی مفهوم پسماند صفر در صنعت ساختمان است. استانداردسازی نقشی مهم در ارزیابی عملکرد مصالح دست دوم در جایگزینی محصولات با نوع بکر و همچنین در طراحی محصولات ساخت وساز بازی می کند. استانداردسازی اغلب مبنایی است برای گواهینامه هایی که در تجارت و کسب و کار استفاده می شوند. "پسماند صفر" مفهومی ایده آلیستی برای پرداختن به مسئله حیاتی پسماند در جامعه است. این یک هدف والا برای مدیریت پسماند است و یک رویکرد نوآورانه مدیریت پسماند محسوب می شود. با استفاده از مفهوم پسماند صفر، محصولات به گونه ای طراحی می شوند که بتوان از آنها مجددا استفاده کرد و مفهوم پسماند صفر دیدگاه های سنتی مدیریت پسماند را به چالش می کشد. در راستای مدیریت پسماندهای C&D گذار به یک اقتصاد چرخه ای مصرف مصالح و تولید پسماند را کاهش می دهد و همچنین می تواند انتشار گازهای گلخانه ای را پایین بیاورد. اقدام اقلیمی در محیط ساخته شده اغلب قویا بر کمینه سازی انتشار گازهای گلخانه ای در طول عمر یک ساختمان مورد تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

پسماندهای ساختمانی ، سیستم مدیریت محیط زیست ، ارزیابی چرخه عمر ، پسماند صفر