تاثیر همکاری خانواده و مدرسه در شکل گیری عادات مثبت یادگیری در کودکان ابتدایی

در سال های اخیر، اهمیت تعامل میان خانواده و مدرسه به عنوان دو نهاد اصلی تربیتی، بیش از پیش مورد توجه پژوهشگران حوزه آموزش و پرورش قرار گرفته است. شکل گیری عادات مثبت یادگیری در سال های ابتدایی تحصیل، پایه گذار موفقیت تحصیلی و رشد شخصیتی پایدار در کودکان است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر همکاری خانواده و مدرسه در تقویت و نهادینه سازی عادات مثبت یادگیری در میان دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است. در این راستا، با تاکید بر دیدگاه های روان شناسی تربیتی و جامعه شناسی آموزش، ارتباط میان شیوه های ارتباط والدین با معلمان، الگوهای نظارتی والدین بر تکالیف درسی، فضای یادگیری در خانه و راهبردهای حمایتی مدارس تحلیل شده است.یافته های پژوهش های موجود نشان می دهد که تعامل سازنده بین والدین و معلمان، موجب افزایش انگیزش درونی، اعتمادبه نفس تحصیلی و خودتنظیمی در یادگیری دانش آموزان می شود. هنگامی که خانواده ها در جریان فعالیت های آموزشی و پرورشی مدرسه مشارکت فعال دارند، کودکان با نگرشی مثبت تر به فرآیند یادگیری می نگرند و احساس تعلق بیشتری نسبت به محیط مدرسه پیدا می کنند. همچنین، هماهنگی میان ارزش های تربیتی خانواده و اهداف آموزشی مدرسه، سبب کاهش تعارض های رفتاری و افزایش تمرکز ذهنی دانش آموزان بر یادگیری معنادار می گردد.نتایج پژوهش حاضر بیانگر آن است که همکاری موثر خانواده و مدرسه، نه تنها موجب ارتقای کیفیت یادگیری در سطح شناختی می شود، بلکه زمینه ساز رشد مهارت های اجتماعی، مسئولیت پذیری و انضباط فردی در کودکان است. بر این اساس، پیشنهاد می شود مدیران و معلمان مدارس ابتدایی برنامه هایی برای آموزش والدین در زمینه راهبردهای یادگیری مثبت و شیوه های تشویق و بازخورد موثر طراحی نمایند تا پیوند خانه و مدرسه تقویت شود. در نهایت، این تعامل دوسویه می تواند به شکل گیری نسلی خودانگیخته، خلاق و مسئول در مسیر یادگیری مادام العمر منجر گردد.

کلیدواژه ها:

همکاری خانواده و مدرسه ، عادات مثبت یادگیری ، آموزش ابتدایی ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری خودتنظیمی ، تعامل والدین و معلمان.