مقایسه روش های سنتی و نوین در آموزش خواندن و نوشتن دانش آموزان

هدف از این پژوهش، بررسی و مقایسه روش های سنتی و نوین در آموزش خواندن و نوشتن در دوره ابتدایی است. در دهه های اخیر، تغییرات چشمگیری در الگوهای آموزشی صورت گرفته است که مبنای آن گذار از آموزش های سنتی مبتنی بر تکرار و حفظ کردن به شیوه های نوین مبتنی بر درک، تعامل و استفاده از فناوری می باشد. پژوهش حاضر با روش توصیفی مقایسه ای به تحلیل اثربخشی دو رویکرد در دستیابی به سواد پایه، انگیزش یادگیری و پایداری مهارت های زبانی می پردازد. داده ها از طریق پرسشنامه ای با شاخص های عملکرد آموزشی، خلاقیت زبانی و مهارت های نگارش جمع آوری شده و بر روی نمونه ای شامل ۱۲۰ دانش آموز پایه سوم ابتدایی انجام گرفت. نتایج نشان داد که روش های نوین (شامل آموزش همیارانه، استفاده از تکنولوژی آموزشی، و تلفیق یادگیری معنادار) به طور معناداری عملکرد دانش آموزان را در سه بعد سواد خواندن، درک معنا و توانایی نگارش ارتقا دادند (p < ۰.۰۱). همچنین، رضایت یادگیرندگان از فرآیند آموزش در رویکردهای نوین به طور چشمگیری بالاتر گزارش شد. یافته ها بیانگر آن اند که آموزش خواندن و نوشتن زمانی موثرتر است که معلم به جای تمرکز بر صحیح نویسی صرف، فرایند ادراک و تولید معنا را هدایت کند. در پایان، پیشنهادهایی برای تقویت مدل های نوین و ترکیب آن ها با عناصر مثبت روش های سنتی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

روش های سنتی ، روش های نوین ، آموزش خواندن و نوشتن ، سواد پایه