مروری بر تحول پارادایم های تعلیم وتربیت در عصر اینترنت اشیا و مدارس هوشمند

اینترنت اشیا به عنوان یکی از دستاوردهای بنیادین عصر دیجیتال، ساختارهای سنتی تعلیم وتربیت را با تحولی پارادایمیک مواجه ساخته است. در این پارادایم نوظهور، اشیاء فیزیکی کلاس درس (از صندلی و تخته گرفته تا کتاب و خودکار) به حسگرهایی هوشمند متصل به شبکه تبدیل می شوند که داده های لحظه ای از وضعیت یادگیری دانش آموز جمع آوری و تحلیل می کنند. مدارس هوشمند نیز به عنوان تجسم عینی این پارادایم، دیگر یک بنای فیزیکی صرف نیستند، بلکه زیست بومی پویا و تعاملی هستند که در آن معلم، دانش آموز، محتوا و محیط یادگیری در یک شبکه معنادار به هم پیوسته اند. این تحول، رویکردهای خطی و یکسان نگر آموزش را به چالش کشیده و به جای آن بر یادگیری شخصی سازی شده، مبتنی بر داده و تطبیق پذیر تاکید می کند. در چنین فضایی، مفهوم سنتی «کلاس» و «زنگ درس» جای خود را به یادگیری سیال، پیوسته و در هر مکان و زمانی می دهد که مرزهای فیزیکی مدرسه را در می نوردد.با این حال، گذار از پارادایم سنتی به پارادایم اینترنت اشیا در تعلیم وتربیت، همراه با چالش ها و مسائل جدیدی است که نیازمند تامل و برنامه ریزی است. حریم خصوصی دانش آموزان، امنیت داده های جمع آوری شده، شکاف دیجیتال میان مدارس برخوردار و محروم، و نیاز به توانمندسازی نیروی انسانی از جمله مهم ترین این چالش ها به شمار می روند. همچنین، نقش معلم در این پارادایم جدید از «انتقال دهنده دانش» به «طراح تجربه یادگیری» و «تفسیرکننده داده ها» تغییر می یابد که خود نیازمند بازتعریف شایستگی های حرفه ای معلمان است. مرور تحول پارادایم ها نشان می دهد که مدارس هوشمند مبتنی بر اینترنت اشیا، نه یک انتخاب لوکس، بلکه یک ضرورت اجتناب ناپذیر برای نظام های آموزشی در عصر ارتباطات فراگیر است. تربیت نسلی که قرار است در شهری هوشمند زندگی کند، بی تردید نیازمند مدرسه ای هوشمند و پارادایمی متناسب با زیست بوم دیجیتالی او خواهد بود.

کلیدواژه ها:

تحول پارادایم ، اینترنت اشیا ، مدارس هوشمند ، تعلیم وتربیت